Ciddi MRS A infeksiyonlarında tercih edilen antimikrobiyal ajan genellikle vankomisindir. Ancak klinik kullanımı nefrotoksisitesi nedeni ile sınırlanmaktadır. Vankomisinin böbrek hasar mekanizması tam olarak bilinmemektedir. Deneysel çalışmalar serbest oksijen radikallerinin toksisitede rol oynadığını ve çeşitli antioksidan maddelerin renal etkilenmeyi önleyebileceğini ileri sürmektedir. Bu çalışmada vankomisin nefrotoksisitesinde oksidatif tubüler hasarın rolünün belirlenmesi ve antioksidanların kullanımı ile histopatolojik ve biyokimyasal etkilerin saptanması amaçlanmıştır. Çalışmada 30 adet, 2 aylık erkek Wistar Albino cinsi ratlar kullanıldı ve randomize olarak iki adet yedili (kontrol grubu), iki adet sekizli (çalışma grubu) dört gruba ayrıldı. Tam kontrol grubuna steril apirojen serum fizyolojik, ilaçlı kontrol grubuna ise vankomisin 200 mg/kg, üçüncü gruba vankomisin dozundan yarım saat önce 100mg/kg NAS, dördüncü gruba ise vankomisin dozundan yarım saat önce 150 mg/kg E vitamini günde iki kez intraperitoneal olarak 7 gün süre ile uygulandı. Enjeksiyonların bitiminden iki gün sonra anestezi uygulanarak kesim yapıldı. Kesim öncesi plastik zeminde toplanan idrar örneklerinden NAG ve kreatinin, kesim sırasında vena cava inferiordan alınan kan örneklerinden BUN ve kreatinin, böbrek dokularında SOD ve CAT enzim aktiviteleri ile MDA ve vankomisin düzeyleri saptandı. Ayrıca böbrek dokusunun histopatolojik incelemesi yapıldı. Serum BUN ve kreatinin değerleri normal sınırlarda bulundu ve gruplar arasında anlamlı farklılık saptanmadı. MDA ve idrar NAG düzeyi sadece vankomisin verilen ilaçlı kontrol grubu ile serum fizyolojik uygulanan tam kontrol grubunda anlamlı olarak yüksek bulundu. E vitamini ve NAS uygulamaları ile böbrek MDA ve idrar NAG düzeylerinde azalma saptandı. Bu azalma NAS alan grupta idrar NAG aktivitesinde istatiksel olarak anlamlı bulunmadı. Böbrek dokusunda SOD ve katalaz aktiviteleri değerlendirildiğinde, vankomisin uygulanan grupta kontrol grubuna göre anlamlı olarak azalma saptandı. E vitamini ve NAS uygulaması ile SOD aktivitesi anlamlı olarak artarken, katalaz aktivitesinde anlamlı artış saptanmadı. Böbrek dokusunda vankomisin düzeyleri, tam kontrol grubu hariç tüm gruplarda yüksek olarak bulundu. Vankomisin uygulanan ilaçlı kontrol grubunda belirgin yapısal değişiklikler, tubüler epitelyal nekroz, dejenerasyon, vakuolizasyon, atrofi ve interstisyel hücre infiltrasyonu ve ödem izlendi. E vitamini uygulaması ile belirgin histopatolojik değişikliklerin azaldığı gözlenirken, NAS uygulaması ile düzelmenin daha az olduğu izlendi. Sonuç olarak vankomisin nefrotoksisitesinden sorumlu önemli mekanizmalardan biri oksidatif strese bağlı gelişen tubülointerstisyel hasardır. Bu sonuç biyokimyasal ve renal histopatolojik bulgular ile desteklenmiştir. NAS ve E vitamini gibi antioksidan maddeler vankomisine bağlı gelişen nefrotoksisitenin azaltılmasında rol oynayabilir. Anahtar sözcükler: Vankomisin, N-asetilsistein, E vitamini, oksidatif hasar.
Vancomycin is the treatment choice at severe MRSA infections. Clinical usage is restricted because of nephrotoxicity. Mechanism of vancomycine caused renal dysfunction is not well known. Experimental studies had suggested that free oxygen radicals play role at toxicity and might be prevented with several antioxidants. We aimed to investigate the effects of N-acetyl cysteine and vitamin E on the renal toxicity of vancomycine. We had taken 30 Wistar Albino rats those are eight week old and groupped into four as two control goups each consistig seven rats and two study groups each consisting eight rats. Intraperitoneal serum pyhsiological was administered to placebo controls and 200 mg/kg vancomycine to control group. N-acetyl cysteine of 100 mg/kg was given intraperitoneally to third group before 30 minutes from the administration of vancomycine twice daily and 150 mg/kg vitamine E to the fourth group in the same way for seven days. After two days from the injections finished rats were cut down after anesthesia. Urine was collected from the plastic floor before the surgical procedure for NAG and creatinine levels. Blood were collected from inferior vena cava for BUN and creatinine levels during the surgical procedure. Histopathological evaluation and tissue SOD, catalase, MDA, vancomycine levels were studied from the kidneys. Serum BUN and creatinine levels were in normal ranges and there were no difference between groups. MDA and NAG levels were higher in control group that was vancomycine administered and placebo controls. MDA and urinary NAG activity levels were decreased with the administration of vitamin E and N-acetyl cysteine. But there were statistically significant difference only in N-acetyl cysteine group. Catalase and SOD activity levels were decreased in renal tissue of vancomycine treated control group when compared with placebo controls. SOD activity levels were increased with vitamin E administration while catalase levels were not changed. SOD and catalase levels were also not changed in N-acetyl cysteine group. Tissue vancomycine levels were elevated at all groups other than the placebo controls. Clear histomorphological changes were seen as tubular epithelial necrosis, degeneration, vacuolisation, atrophy, interstitial cell infiltration and edema at only vancomycine treated group. Histopathological changes were decreased with vitamin E administration but not clearly with N-acetyl cysteine. In conclusion; one of the important mechanisms of vancomycine nephrotoxicity is tubulointerstitial injury related to oxidative stress. This finding was supported with biochemical and renal histopathological evidences. Antioxidant agents such as Vitamine E and N-acetyl cysteine, may be useful for decreasing nephrotoxicity caused by vancomycine. Keywords: Vancomycine, N- acetyl cysteine, Vitamine E, oxidative injury.
Tez (Tıpta Uzmanlık) - Süleyman Demirel Üniversitesi, Tıp Fakültesi, Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı, 2006.
Kaynakça var.
Ciddi MRS A infeksiyonlarında tercih edilen antimikrobiyal ajan genellikle vankomisindir. Ancak klinik kullanımı nefrotoksisitesi nedeni ile sınırlanmaktadır. Vankomisinin böbrek hasar mekanizması tam olarak bilinmemektedir. Deneysel çalışmalar serbest oksijen radikallerinin toksisitede rol oynadığını ve çeşitli antioksidan maddelerin renal etkilenmeyi önleyebileceğini ileri sürmektedir. Bu çalışmada vankomisin nefrotoksisitesinde oksidatif tubüler hasarın rolünün belirlenmesi ve antioksidanların kullanımı ile histopatolojik ve biyokimyasal etkilerin saptanması amaçlanmıştır. Çalışmada 30 adet, 2 aylık erkek Wistar Albino cinsi ratlar kullanıldı ve randomize olarak iki adet yedili (kontrol grubu), iki adet sekizli (çalışma grubu) dört gruba ayrıldı. Tam kontrol grubuna steril apirojen serum fizyolojik, ilaçlı kontrol grubuna ise vankomisin 200 mg/kg, üçüncü gruba vankomisin dozundan yarım saat önce 100mg/kg NAS, dördüncü gruba ise vankomisin dozundan yarım saat önce 150 mg/kg E vitamini günde iki kez intraperitoneal olarak 7 gün süre ile uygulandı. Enjeksiyonların bitiminden iki gün sonra anestezi uygulanarak kesim yapıldı. Kesim öncesi plastik zeminde toplanan idrar örneklerinden NAG ve kreatinin, kesim sırasında vena cava inferiordan alınan kan örneklerinden BUN ve kreatinin, böbrek dokularında SOD ve CAT enzim aktiviteleri ile MDA ve vankomisin düzeyleri saptandı. Ayrıca böbrek dokusunun histopatolojik incelemesi yapıldı. Serum BUN ve kreatinin değerleri normal sınırlarda bulundu ve gruplar arasında anlamlı farklılık saptanmadı. MDA ve idrar NAG düzeyi sadece vankomisin verilen ilaçlı kontrol grubu ile serum fizyolojik uygulanan tam kontrol grubunda anlamlı olarak yüksek bulundu. E vitamini ve NAS uygulamaları ile böbrek MDA ve idrar NAG düzeylerinde azalma saptandı. Bu azalma NAS alan grupta idrar NAG aktivitesinde istatiksel olarak anlamlı bulunmadı. Böbrek dokusunda SOD ve katalaz aktiviteleri değerlendirildiğinde, vankomisin uygulanan grupta kontrol grubuna göre anlamlı olarak azalma saptandı. E vitamini ve NAS uygulaması ile SOD aktivitesi anlamlı olarak artarken, katalaz aktivitesinde anlamlı artış saptanmadı. Böbrek dokusunda vankomisin düzeyleri, tam kontrol grubu hariç tüm gruplarda yüksek olarak bulundu. Vankomisin uygulanan ilaçlı kontrol grubunda belirgin yapısal değişiklikler, tubüler epitelyal nekroz, dejenerasyon, vakuolizasyon, atrofi ve interstisyel hücre infiltrasyonu ve ödem izlendi. E vitamini uygulaması ile belirgin histopatolojik değişikliklerin azaldığı gözlenirken, NAS uygulaması ile düzelmenin daha az olduğu izlendi. Sonuç olarak vankomisin nefrotoksisitesinden sorumlu önemli mekanizmalardan biri oksidatif strese bağlı gelişen tubülointerstisyel hasardır. Bu sonuç biyokimyasal ve renal histopatolojik bulgular ile desteklenmiştir. NAS ve E vitamini gibi antioksidan maddeler vankomisine bağlı gelişen nefrotoksisitenin azaltılmasında rol oynayabilir. Anahtar sözcükler: Vankomisin, N-asetilsistein, E vitamini, oksidatif hasar.
Vancomycin is the treatment choice at severe MRSA infections. Clinical usage is restricted because of nephrotoxicity. Mechanism of vancomycine caused renal dysfunction is not well known. Experimental studies had suggested that free oxygen radicals play role at toxicity and might be prevented with several antioxidants. We aimed to investigate the effects of N-acetyl cysteine and vitamin E on the renal toxicity of vancomycine. We had taken 30 Wistar Albino rats those are eight week old and groupped into four as two control goups each consistig seven rats and two study groups each consisting eight rats. Intraperitoneal serum pyhsiological was administered to placebo controls and 200 mg/kg vancomycine to control group. N-acetyl cysteine of 100 mg/kg was given intraperitoneally to third group before 30 minutes from the administration of vancomycine twice daily and 150 mg/kg vitamine E to the fourth group in the same way for seven days. After two days from the injections finished rats were cut down after anesthesia. Urine was collected from the plastic floor before the surgical procedure for NAG and creatinine levels. Blood were collected from inferior vena cava for BUN and creatinine levels during the surgical procedure. Histopathological evaluation and tissue SOD, catalase, MDA, vancomycine levels were studied from the kidneys. Serum BUN and creatinine levels were in normal ranges and there were no difference between groups. MDA and NAG levels were higher in control group that was vancomycine administered and placebo controls. MDA and urinary NAG activity levels were decreased with the administration of vitamin E and N-acetyl cysteine. But there were statistically significant difference only in N-acetyl cysteine group. Catalase and SOD activity levels were decreased in renal tissue of vancomycine treated control group when compared with placebo controls. SOD activity levels were increased with vitamin E administration while catalase levels were not changed. SOD and catalase levels were also not changed in N-acetyl cysteine group. Tissue vancomycine levels were elevated at all groups other than the placebo controls. Clear histomorphological changes were seen as tubular epithelial necrosis, degeneration, vacuolisation, atrophy, interstitial cell infiltration and edema at only vancomycine treated group. Histopathological changes were decreased with vitamin E administration but not clearly with N-acetyl cysteine. In conclusion; one of the important mechanisms of vancomycine nephrotoxicity is tubulointerstitial injury related to oxidative stress. This finding was supported with biochemical and renal histopathological evidences. Antioxidant agents such as Vitamine E and N-acetyl cysteine, may be useful for decreasing nephrotoxicity caused by vancomycine. Keywords: Vancomycine, N- acetyl cysteine, Vitamine E, oxidative injury.