AMAÇ: Medial menisküs protrüzyonunun, meniskokollateral ligament ve diğer posteromedial köşe stabilizatörlerinin hasarı ve osteoartrit arasındaki ilişkinin araştırılması amaçlanmıştır. MATERYAL METOD: Retrospektif olarak 214 diz MR olgusu ile çalışıldı. Proton ağırlıklı koronal ve sagittal kesitlerden anterior ve medial protrüzyon miktarları ölçüldü. Medial stabilizatörler, meniskotibial ve meniskofemoral bağlar, gastroknemius ve semimembranozus tendonlarının varsa hasar tipleri kaydedildi. Medial menisküs ve çapraz bağların anormallikleri, eklem effüzyonu ve eklemi oluşturan kemik ve kıkırdak yapıların hasar durumu değerlendirildi. BULGULAR: Değerlendirilen 214 olgunun 85'i (% 39.7) erkek, 129'u (% 60.3) kadındı. Hastaların yaşları 18-81 arasında değişmekteydi (ortalama 48.2). Hastaların boy ortalaması 1.68 cm iken ağırlık ortalaması 80.5'dı. Kadınların yaş ortalaması daha büyük, boyları daha kısa ve vücut ağırlıklarının daha az oldugu görülmüştür (p<0.001). Medial menisküste 172 olguda (%80) anteriora, 209 olguda (%97) mediale protrüzyon mevcuttu. Yaş ile meniskal hasar (p=0.002), meniskotibial (p<0.001) ve meniskofemoral bağ (p=0.002) hasarları artmaktadır. Menisküs dejenerasyonu yaş ile artmıştır (p=0.002). Medial protrüzyon yaş (p<0.001) ve vücut ağırlığı (p = 0.027) ile artmaktadır. Meniskal hasarı olan hastalarda meniskotibial ve meniskofemoral bağ hasarı daha sık görülmüştür (p<0.001). Meniskal hasarı olan hastalarda semimembranozus tendonunda yaralanma anlamlı oranda yüksek bulunmuştur (p=0.009). Menisküsü normal olanlarda meniskotibial ve meniskofemoral bağ hasarı görülme yüzdesi hem meniskal dejenerasyon hem de yırtık olanlara oranla anlamlı düzeyde düşük bulunmuştur (sırasıyla p<0.001, p<0.01). Menisküs dejenerasyonu olanların medial protrüzyon değerleri, hem meniskal yırtık hastalarından (p=0.01) hem de menisküsü normal p<0.001 olan gruptan fazladır. Meniskotibial bağ hasarı olan hastalarda meniskofemoral bağ hasarının görülme olasılığı da yüksek bulunmuştur (p<0.001). Bu hastalarda medial menisküsün mediale protrüzyonu anlamlı olarak yüksek iken (p<0.001) anteriora protrüzyonu ile anlamlı bir ilişki saptanmamıştır (p=0.472). Meniskotibial bağ hasarı olanlarda anterior protrüzyon değerleri farklı değildir (p>0.05). Meniskotibial bağ hasarı olanlarda medial protrüzyon daha fazladır (p<0.001). Meniskofemoral bağ hasarı olan hastalarda medial menisküsün mediale protrüzyonu anlamlı olarak yüksek iken (p<0.001) anteriora protrüzyonu ile anlamlı bir ilişki saptanmamıştır (p=0.272) Tibial kondromalazi olgularında meniskotibial (p=0.018) ve meniskofemoral bağ (p=0.019) hasarı ve medial menisküsün anteriora (p=0.002) ve mediale (p=0.001) protrüzyonu daha yüksektir. Femurda kondromalazi olanlarda meniskotibial bağ hasarı daha sık saptandı (p=0.021). Eklem içi effüzyonu olan hastalarda medial menisküsün hem mediale (p<0.01) hem de anteriora protrüzyonu daha sık görülmüştür (p<0001) SONUÇ: Medial menisküsün özellikle mediale protrüzyonu diz posteromedial köşe yapılarının hasarı konusunda uyarıcıdır. Protrüzyonun meniskokollateral ligamanların hasarını da işaret ettiği bilinmelidir. Çünkü meniskotibial ve meniskofemoral ligamentler diz stabilizasyonunda oldukça önemlidir.
Anahtar Kelimeler: Diz Osteoartriti, Medial Menisküs, Meniskofemoral bağ, Meniskotibial bağ, Protrüzyon
PURPOSE: In this study, we aimed at investigating the relationship between medial meniscus protrusion and osteoarthritis as well as the injury of the meniscocollateral ligament and other posteromedial corner stabilisators. MATERIALS AND METHODS: Knee magnetic resonance imaging studies of 214 cases were evaluated retrospectively. The amount of anterior and medial protrusions/displacements were measured in milimeters from the coronal and sagital proton density weighted images. The types of injury, if there is any, were noted of the medial stabilisators, meniscotibial and meniscofemoral ligaments, gastrocnemius and semimembranous tendons. The abnormalities of the medial menisci and cruciate ligaments, presence of joint effusion and any injury to the bony and cartilagenous structures of the joints were evaluated. RESULTS: Eighty five (39.7%) of the cases were male while 129 (60.3%) were female. The age range of the patients were in between 18 and 81 (mean age 48.2). The mean height of the patients was 1.68 cm while the mean weight was 80.5 kg. It was noted that the mean age of the female patients was bigger; they were shorter and their body weights were less (p<0.001) The medial meniscus was protruded anteriorly in 172 cases (80%) and medially in 209 cases (97%). Meniscal injury (p=0.002), meniscotibial (p<0.001) and meniscofemoral (p=0.002) ligament injuries are more frequntly encountered with the increasing age. The incidence of medial protrusion increases with age (p<0.001) and body weight (p=0.027). Meniscotibial and meniscofemoral ligament injuries were more frequently encountered in patients with meniscal injury (p<0.001). Semimembranous tendon injury was significantly higher in patients with meniscal injury p=0.009). The frequence of meniscotibial and meniscofemoral ligament injury was significantly lower in patients with normal menisci when compared to patients with both meniscal degeneration and tear (p<0.001 and p<0.01, respectively). The amount of medial protrusion was higher in patients with meniscal degeneration when compared to both the patients with meniscal tear (p=0.001) and those with normal menisci (p<0.001). The incidence of meniscofemoral ligament injury was also found out to be more in patients with meniscotibial ligament injury (p<0.001). While the medial protrusion of the medial meniscus was significantly high (p<0.001) in these patients, there was no significant association for anterior protrusion (p=0.472). Anterior protrusion values were not significant in patients with meniscotibial ligament injury (p>0.05). Medial protrusion was more frequently encouentered in patients with meniscotibal ligament injury. (p<0.001). While the medial protrusion of the medial meniscus was significantly higher (p<0.001) in patients with meniscofemoral ligament injury, there was not any statistically significant difference for anterior protrusion (p=0.272). The incidences of meniscotibial (p=0.018) and meniscofemoral (p=0.019) ligament injury as well as anterior protrusion (p=0.002) and medial protrusion (p=0.001) of the medial meniscus were higher in patients with tibial chondromalacia. Meniscotibial ligament injury was more frequently encountered in patients with femoral chondromalacia (p=0.021). It was found out that both the medial and anterior protrusion of the medial meniscus (p<0.01 and p<0.001, respectively) were more frequent in patients with joint effusion. CONCLUSION: Medial protrusion of the medial meniscus should be an alerting finding for the injury of posteromedial corner structures of the knee. It should be kept in mind that protrusion is also an important finding for the synchronious meniscocollateral ligament injury, because meniscotibial and meniscofemoral ligaments are very important in knee stabilisation.
Keywords: Knee osteoarthritis, Magnetic resonance imaging, Medial meniscus, Meniscofemoral ligaman, Meniscotibial ligaman, Protrusion
Tez (Doktora) - Süleyman Demirel Üniversitesi, Tıp Fakültesi, Radyoloji Anabilim Dalı, 2018.
Kaynakça var.
AMAÇ: Medial menisküs protrüzyonunun, meniskokollateral ligament ve diğer posteromedial köşe stabilizatörlerinin hasarı ve osteoartrit arasındaki ilişkinin araştırılması amaçlanmıştır. MATERYAL METOD: Retrospektif olarak 214 diz MR olgusu ile çalışıldı. Proton ağırlıklı koronal ve sagittal kesitlerden anterior ve medial protrüzyon miktarları ölçüldü. Medial stabilizatörler, meniskotibial ve meniskofemoral bağlar, gastroknemius ve semimembranozus tendonlarının varsa hasar tipleri kaydedildi. Medial menisküs ve çapraz bağların anormallikleri, eklem effüzyonu ve eklemi oluşturan kemik ve kıkırdak yapıların hasar durumu değerlendirildi. BULGULAR: Değerlendirilen 214 olgunun 85'i (% 39.7) erkek, 129'u (% 60.3) kadındı. Hastaların yaşları 18-81 arasında değişmekteydi (ortalama 48.2). Hastaların boy ortalaması 1.68 cm iken ağırlık ortalaması 80.5'dı. Kadınların yaş ortalaması daha büyük, boyları daha kısa ve vücut ağırlıklarının daha az oldugu görülmüştür (p<0.001). Medial menisküste 172 olguda (%80) anteriora, 209 olguda (%97) mediale protrüzyon mevcuttu. Yaş ile meniskal hasar (p=0.002), meniskotibial (p<0.001) ve meniskofemoral bağ (p=0.002) hasarları artmaktadır. Menisküs dejenerasyonu yaş ile artmıştır (p=0.002). Medial protrüzyon yaş (p<0.001) ve vücut ağırlığı (p = 0.027) ile artmaktadır. Meniskal hasarı olan hastalarda meniskotibial ve meniskofemoral bağ hasarı daha sık görülmüştür (p<0.001). Meniskal hasarı olan hastalarda semimembranozus tendonunda yaralanma anlamlı oranda yüksek bulunmuştur (p=0.009). Menisküsü normal olanlarda meniskotibial ve meniskofemoral bağ hasarı görülme yüzdesi hem meniskal dejenerasyon hem de yırtık olanlara oranla anlamlı düzeyde düşük bulunmuştur (sırasıyla p<0.001, p<0.01). Menisküs dejenerasyonu olanların medial protrüzyon değerleri, hem meniskal yırtık hastalarından (p=0.01) hem de menisküsü normal p<0.001 olan gruptan fazladır. Meniskotibial bağ hasarı olan hastalarda meniskofemoral bağ hasarının görülme olasılığı da yüksek bulunmuştur (p<0.001). Bu hastalarda medial menisküsün mediale protrüzyonu anlamlı olarak yüksek iken (p<0.001) anteriora protrüzyonu ile anlamlı bir ilişki saptanmamıştır (p=0.472). Meniskotibial bağ hasarı olanlarda anterior protrüzyon değerleri farklı değildir (p>0.05). Meniskotibial bağ hasarı olanlarda medial protrüzyon daha fazladır (p<0.001). Meniskofemoral bağ hasarı olan hastalarda medial menisküsün mediale protrüzyonu anlamlı olarak yüksek iken (p<0.001) anteriora protrüzyonu ile anlamlı bir ilişki saptanmamıştır (p=0.272) Tibial kondromalazi olgularında meniskotibial (p=0.018) ve meniskofemoral bağ (p=0.019) hasarı ve medial menisküsün anteriora (p=0.002) ve mediale (p=0.001) protrüzyonu daha yüksektir. Femurda kondromalazi olanlarda meniskotibial bağ hasarı daha sık saptandı (p=0.021). Eklem içi effüzyonu olan hastalarda medial menisküsün hem mediale (p<0.01) hem de anteriora protrüzyonu daha sık görülmüştür (p<0001) SONUÇ: Medial menisküsün özellikle mediale protrüzyonu diz posteromedial köşe yapılarının hasarı konusunda uyarıcıdır. Protrüzyonun meniskokollateral ligamanların hasarını da işaret ettiği bilinmelidir. Çünkü meniskotibial ve meniskofemoral ligamentler diz stabilizasyonunda oldukça önemlidir.
Anahtar Kelimeler: Diz Osteoartriti, Medial Menisküs, Meniskofemoral bağ, Meniskotibial bağ, Protrüzyon
PURPOSE: In this study, we aimed at investigating the relationship between medial meniscus protrusion and osteoarthritis as well as the injury of the meniscocollateral ligament and other posteromedial corner stabilisators. MATERIALS AND METHODS: Knee magnetic resonance imaging studies of 214 cases were evaluated retrospectively. The amount of anterior and medial protrusions/displacements were measured in milimeters from the coronal and sagital proton density weighted images. The types of injury, if there is any, were noted of the medial stabilisators, meniscotibial and meniscofemoral ligaments, gastrocnemius and semimembranous tendons. The abnormalities of the medial menisci and cruciate ligaments, presence of joint effusion and any injury to the bony and cartilagenous structures of the joints were evaluated. RESULTS: Eighty five (39.7%) of the cases were male while 129 (60.3%) were female. The age range of the patients were in between 18 and 81 (mean age 48.2). The mean height of the patients was 1.68 cm while the mean weight was 80.5 kg. It was noted that the mean age of the female patients was bigger; they were shorter and their body weights were less (p<0.001) The medial meniscus was protruded anteriorly in 172 cases (80%) and medially in 209 cases (97%). Meniscal injury (p=0.002), meniscotibial (p<0.001) and meniscofemoral (p=0.002) ligament injuries are more frequntly encountered with the increasing age. The incidence of medial protrusion increases with age (p<0.001) and body weight (p=0.027). Meniscotibial and meniscofemoral ligament injuries were more frequently encountered in patients with meniscal injury (p<0.001). Semimembranous tendon injury was significantly higher in patients with meniscal injury p=0.009). The frequence of meniscotibial and meniscofemoral ligament injury was significantly lower in patients with normal menisci when compared to patients with both meniscal degeneration and tear (p<0.001 and p<0.01, respectively). The amount of medial protrusion was higher in patients with meniscal degeneration when compared to both the patients with meniscal tear (p=0.001) and those with normal menisci (p<0.001). The incidence of meniscofemoral ligament injury was also found out to be more in patients with meniscotibial ligament injury (p<0.001). While the medial protrusion of the medial meniscus was significantly high (p<0.001) in these patients, there was no significant association for anterior protrusion (p=0.472). Anterior protrusion values were not significant in patients with meniscotibial ligament injury (p>0.05). Medial protrusion was more frequently encouentered in patients with meniscotibal ligament injury. (p<0.001). While the medial protrusion of the medial meniscus was significantly higher (p<0.001) in patients with meniscofemoral ligament injury, there was not any statistically significant difference for anterior protrusion (p=0.272). The incidences of meniscotibial (p=0.018) and meniscofemoral (p=0.019) ligament injury as well as anterior protrusion (p=0.002) and medial protrusion (p=0.001) of the medial meniscus were higher in patients with tibial chondromalacia. Meniscotibial ligament injury was more frequently encountered in patients with femoral chondromalacia (p=0.021). It was found out that both the medial and anterior protrusion of the medial meniscus (p<0.01 and p<0.001, respectively) were more frequent in patients with joint effusion. CONCLUSION: Medial protrusion of the medial meniscus should be an alerting finding for the injury of posteromedial corner structures of the knee. It should be kept in mind that protrusion is also an important finding for the synchronious meniscocollateral ligament injury, because meniscotibial and meniscofemoral ligaments are very important in knee stabilisation.
Keywords: Knee osteoarthritis, Magnetic resonance imaging, Medial meniscus, Meniscofemoral ligaman, Meniscotibial ligaman, Protrusion