Bu çalışmanın amacı, Bilge Karasu'nun anlatılarında kullandığı üslup ve benimsediği varoluşçu metafizik arasındaki ilişkiyi ortaya koymaktır. Karasu'nun ilk metinleri, Türk edebiyatında 1950'lerde baş gösteren modernizm akımının damgasını taşır. Aynı dönemde Türk edebiyat çevrelerinde varoluşçu felsefenin -özel olarak Sartre'ın- etkili olduğu görülmektedir. Varoluşçuluk bireyin topluma yabancılaşmasını ve umutsuzluğunu ele alan bir yaklaşımdır. Ölüm, korku, yalnızlık, kaygı, uzaklaşma ve kendine dönme gibi temalar, varoluşçu felsefenin temellerinde yatan temalardır. Karasu'nun yapıtlarında bu temaların hemen hemen hepsi mevcuttur. Ancak Karasu'nun en önemli özelliği, bu temaları sürekli karşıtlarıyla birlikte ele almasıdır. Ölüm ile yaşam, yalnızlık ile kalabalık, birey ile dünya gibi temalar sürekli olarak birlikte düşünülmektedir. Karasu bu ikilikler arasındaki ilişkileri yapıtlarında farklı şekillerde tasarlamıştır. Dolayısıyla onun çalışmalarında farklı diyalektik gerilimler ve sonlarla karşılaşmak mümkündür. Benzer şekilde kimi zaman umutlu, kimi zamansa umutsuz sonlara tanıklık edilebilir. Öyleyse denebilir ki Karasu'nun metinleri, toplumsal dünyada elde edilmesi mümkün olmayan bazı varoluşsal amaçları metin bünyesinde kurmaya çalışmaktadır. Gerçek dünyada ulaşılması mümkün olmayan içerik ve anlamların metinler özelinde nasıl çözülmeye çalışıldığı bu araştırmanın esas konusunu oluşturmaktadır. Bu çalışma, Karasu'nun kullandığı çoklu üsluplar ile varoluşçu temalar arasındaki ilişkiyi bu bağlamda düşünmektedir. Bir başka deyişle, üslup ve temalar arasına bir üçüncü seçenek yerleştirilmektedir; toplumsal içerik. Toplumsal içeriğin kuruluşu, bu ikiliğin nasıl işlediğini anlamayı mümkün kılan bir dolayım gibi görülebilir. Bu çalışmada ele alınan yapıtların her birinin sunduğu olanaklar, bu dolayım sayesinde aydınlığa kavuşturulmuştur. Sonuç olarak, Karasu'nun yapıtlarında ürettiği ikilikler oyununun bir noktada anlamlı kılınması isteniyorsa, bunun için kullanılması gereken şey, bu ikiliklerin toplumsal içerik açısından düşünülmesidir. Bu çalışma süresince, bu üçlü mantık uyarınca hareket edilmiştir. Anahtar Kelimeler : Bilge Karasu, Anlatı, Varoluşçuluk, Üslup, Biçim.
The aim of this book is to reveal the relationship between the style used by Bilge Karasu in which his narratives and existential metaphysics that he has adopted. The first texts of Karasu are marked by modernism in Turkish literature in the 1950s. In the same period, existentialist philosophy in Turkish literary circles, especially Sartre, has been influential. Existentialism is an approach that addresses the alienation of the individual to society and his despair. Themes such as death, fear, loneliness, anxiety, distancing and self-rest are the themes underlying existentialphilosophy. In the works of Karasu, almost all of these themes are available. The most important feature of Karasu, however, is that he always addresses these themes with their opponents. Themes such as death and life, loneliness and crowd, individual and world are constantly being thought together. Karasu has designed the relations between these dualities in different ways in his works. Therefore, it is possible to encounter different dialectical stresses and endings in his works. Similarly, sometimes hopeful, sometimes hopeless endings can be witnessed. It can be said therefore that the texts of Karasu try to establish within the textssome existential purposes that cannot be achieved in the social world. The main subject of this research is how to solve the content and meanings that are not accessible in the real world. This study considers the relationship between the multiple styles used by Karasu and his existential themes in very this context. In other words, a third option is placed between style and themes; social content. The establishment of social content can be seen as a mediation that makes it possible to understand how this duality works. The opportunities offered by each of the works discussed in this study have been brought to light thanks to this mediation. As a result, if the game of dualities produced by Karasu in his works is to be made meaningful at some point, what should be used for this is to consider these dualities in terms of social content. During this work, we have been acted in accordance with this triple logic. Keywords : Bilge Karasu, Narrative, Existentialism, Style, Form.
Tez (Yüksek Lisans) - Süleyman Demirel Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Türk Dili ve Edebiyatı Anabilim Dalı, 2019.
Kaynakça var.
Bu çalışmanın amacı, Bilge Karasu'nun anlatılarında kullandığı üslup ve benimsediği varoluşçu metafizik arasındaki ilişkiyi ortaya koymaktır. Karasu'nun ilk metinleri, Türk edebiyatında 1950'lerde baş gösteren modernizm akımının damgasını taşır. Aynı dönemde Türk edebiyat çevrelerinde varoluşçu felsefenin -özel olarak Sartre'ın- etkili olduğu görülmektedir. Varoluşçuluk bireyin topluma yabancılaşmasını ve umutsuzluğunu ele alan bir yaklaşımdır. Ölüm, korku, yalnızlık, kaygı, uzaklaşma ve kendine dönme gibi temalar, varoluşçu felsefenin temellerinde yatan temalardır. Karasu'nun yapıtlarında bu temaların hemen hemen hepsi mevcuttur. Ancak Karasu'nun en önemli özelliği, bu temaları sürekli karşıtlarıyla birlikte ele almasıdır. Ölüm ile yaşam, yalnızlık ile kalabalık, birey ile dünya gibi temalar sürekli olarak birlikte düşünülmektedir. Karasu bu ikilikler arasındaki ilişkileri yapıtlarında farklı şekillerde tasarlamıştır. Dolayısıyla onun çalışmalarında farklı diyalektik gerilimler ve sonlarla karşılaşmak mümkündür. Benzer şekilde kimi zaman umutlu, kimi zamansa umutsuz sonlara tanıklık edilebilir. Öyleyse denebilir ki Karasu'nun metinleri, toplumsal dünyada elde edilmesi mümkün olmayan bazı varoluşsal amaçları metin bünyesinde kurmaya çalışmaktadır. Gerçek dünyada ulaşılması mümkün olmayan içerik ve anlamların metinler özelinde nasıl çözülmeye çalışıldığı bu araştırmanın esas konusunu oluşturmaktadır. Bu çalışma, Karasu'nun kullandığı çoklu üsluplar ile varoluşçu temalar arasındaki ilişkiyi bu bağlamda düşünmektedir. Bir başka deyişle, üslup ve temalar arasına bir üçüncü seçenek yerleştirilmektedir; toplumsal içerik. Toplumsal içeriğin kuruluşu, bu ikiliğin nasıl işlediğini anlamayı mümkün kılan bir dolayım gibi görülebilir. Bu çalışmada ele alınan yapıtların her birinin sunduğu olanaklar, bu dolayım sayesinde aydınlığa kavuşturulmuştur. Sonuç olarak, Karasu'nun yapıtlarında ürettiği ikilikler oyununun bir noktada anlamlı kılınması isteniyorsa, bunun için kullanılması gereken şey, bu ikiliklerin toplumsal içerik açısından düşünülmesidir. Bu çalışma süresince, bu üçlü mantık uyarınca hareket edilmiştir. Anahtar Kelimeler : Bilge Karasu, Anlatı, Varoluşçuluk, Üslup, Biçim.
The aim of this book is to reveal the relationship between the style used by Bilge Karasu in which his narratives and existential metaphysics that he has adopted. The first texts of Karasu are marked by modernism in Turkish literature in the 1950s. In the same period, existentialist philosophy in Turkish literary circles, especially Sartre, has been influential. Existentialism is an approach that addresses the alienation of the individual to society and his despair. Themes such as death, fear, loneliness, anxiety, distancing and self-rest are the themes underlying existentialphilosophy. In the works of Karasu, almost all of these themes are available. The most important feature of Karasu, however, is that he always addresses these themes with their opponents. Themes such as death and life, loneliness and crowd, individual and world are constantly being thought together. Karasu has designed the relations between these dualities in different ways in his works. Therefore, it is possible to encounter different dialectical stresses and endings in his works. Similarly, sometimes hopeful, sometimes hopeless endings can be witnessed. It can be said therefore that the texts of Karasu try to establish within the textssome existential purposes that cannot be achieved in the social world. The main subject of this research is how to solve the content and meanings that are not accessible in the real world. This study considers the relationship between the multiple styles used by Karasu and his existential themes in very this context. In other words, a third option is placed between style and themes; social content. The establishment of social content can be seen as a mediation that makes it possible to understand how this duality works. The opportunities offered by each of the works discussed in this study have been brought to light thanks to this mediation. As a result, if the game of dualities produced by Karasu in his works is to be made meaningful at some point, what should be used for this is to consider these dualities in terms of social content. During this work, we have been acted in accordance with this triple logic. Keywords : Bilge Karasu, Narrative, Existentialism, Style, Form.