Medial Gonartrozda Proksimal Fibular Osteotomi ile Subkondral Drilizasyon veya Artroskopik Mikrokırık Kombinasyonunun Orta Dönem Fonksiyonel ve Radyografik Sonuçları Çalışmamızın amacı medial gonartrozu olan hastalara uygulanan proksimal fibular osteotomi (PFO) ile perkütan subkondral drilizasyon veya artroskopik derin mikrokırık tekniklerinin radyografik ve fonksiyonel sonuçlarını araştırmaktır. Süleyman Demirel Üniversite Hastanesi Ortopedi ve Travmatoloji Kliniği'nde 2020-2021 tarihleri arasında prospektif olarak tasarlanan çalışmamıza diz ostaoartriti (OA) tanısı alan 47 (62 diz) hasta dahil edildi. Hastaların demografik verileri, yaş, VKİ, eklem hareket açıklıkları, eklem aralığı oranları ve femorotibial açıları kaydedildi. Hastaların; ağrı durumları VAS ile fonksiyonellikleri WOMAC ve Lysholm Diz Skoru ile, yaşam kaliteleri SF-12 ile, değerlendirildi. PFO ve artroskopik mikrokırık yöntemi ile tedavi olan hastaların %60'ı kadın ve ortalama yaşları 57,489,01 idi. PFO ve subkondral drilizasyon yöntemi ile tedavi olan hastaların ise %46'sı kadın, ortalama yaşları 57,499,35 idi. Hastaların ortalama takip süresi sırasıyla 11,883,55 ve 12,022,71 idi. Her iki cerrahi uygulamada da hastaların preoperatif sürece göre, postoperatif süreçte ağrıları (p<0,001), fonksiyonellikleri (p<0,001), yaşam kaliteleri (p<0,001), eklem hareket açıklıkları (p<0,001), eklem aralığı oranı (p<0,001) ve femorotibial açıları (p<0,001) istatistiksel açıdan anlamlı olarak iyileşti. Her iki tekniğin birbirine üstünlüğü araştırılırken; hastaların fonksiyonellikleri (WOMAC) ve VAS skorlarındaki iyileşme oranı açısından; artroskopik mikrokırık lehine anlamlı fark saptandı (p<0,005). Hastalar VKİ, yaş, osteotomi seviyesi ve OA şiddetine göre gruplandırıldı ve iyileşme oranları karşılaştırıldı. VKİ'ye göre gruplandığında;31,5 kg/cm2'den küçük olan ve perkütan drilizasyon yapılan hastalarda VAS skorundaki iyileşme oranı daha yüksek bulundu. Proksimal fibula uzunluğuna göre gruplandığında;10 cm.'den kısa olan ve artroskopik mikrokırık yapılan hastalarda Lysholm skorundaki iyileşme oranı daha yüksek bulundu. Artroskopik derin mikrokırık yapılan hastalar, artroskopik kondromalazi şiddetine göre evre 3 ve 4 kondromalazi şeklinde iki gruba ayrıldı.. İki grup arasında tüm parametreler açısından; iyileşme oranına bakıldığında, anlamlı fark görülmed (p>0,005). Son olarak her iki cerrahi yöntemin uygulandığı grupta da radyolojik ve klinik olarak olumlu sonuçlar saptadık. Diz protezleri ve YTO gibi seçeneklerden önce, PFO uygulamasının medial gonartrozu olan orta derecede varus deformiteli hastalar için olumlu sonuçları olabileceğini ve rahatlıkla uygulanabileceğini öngörmekteyiz. Anahtar Sözcükler : Genu varus, Medial Gonartroz, Mikrokırık, Proksimal Fibular Osteotomi, Subkondral Drilizasyon.
Mid-Term Functional and Radiographic Results of Proximal Fibular Osteotomy with Subchondral Drilization or Arthroscopic Microfracture Combination in Medial Gonarthrosis The aim of our study is to investigate the radiographic and functional results of proximal fibular osteotomy (PFO) with subchondral drilization or arthroscopic microfracture techniques in patients with medial gonarthrosis. Forty-eight(62 knees) patients diagnosed with knee osteoarthritis (OA) were included in our prospectively designed study in Süleyman Demirel University Hospital, Orthopedics and Traumatology Clinic between 2019-2020. Patients' demographic characteristics, pain using VAS, functionality using WOMAC and Lysholm Knee Score, quality of life using SF-12, range of motion(flexion and extension), joint space ratios and femorotibial angles were recoded. Sixty percent of patients operated with PFO and arthroscopic microfracture method were female and their average age was 57,489.01. Forty-six percent of patients operated with PFO and subchondral drilization method were female, and their mean age was 57,499.35 years. The mean follow-up period of patients was 11.883.55 and 12.022.71, respectively. In both surgical technique, the postoperative pain (p<0.001), functionality (p<0.001), quality of life (p<0.001), joint pace ratio (p<0.001), range of motion (p<0.001) and femorotibial angles (p<0.001) of the patients were statistically significantly different in the postoperative period. While investigating the superiority of both techniques to each other; There was a significant difference in favor of arthroscopic microfractures in terms of patients' functionality (WOMAC) and improvement rate in VAS scores (p <0.005). Patients were grouped according to BMI, age, osteotomy level and OA severity, and recovery rates were compared. When grouped according to BMI, the rate of improvement in VAS score was found to be higher in patients less than 31.5 kg/cm2 and undergoing percutaneous drilization. When grouped according to proximal fibula length, the rate of improvement in Lysholm score was higher in patients with arthroscopic microfractures shorter than 10 cm. The patients who underwent arthroscopic deep microfractures were divided into two groups as grade 3 and 4 chondromalacia according to the severity of arthroscopic chondromalacia. Between the two groups in terms of all parameters; with examing at the recovery rate, there was no significant difference (p>0.05). We found positive results radiologically and clinically in the group in which both surgical methods were applied. We anticipate that PFO application may have positive results for patients with moderate varus deformity with medial gonarthrosis and can be easily applied before options such as knee prostheses and HTO, Keywords : Genu varus, Knee Osteoarthritis, Microfracture, Proximal Fibular Osteotomy, Subchondral Drilization.
Tez (Uzmanlık-PhD) - Süleyman Demirel Üniversitesi, Tıp Fakültesi, Ortopedi ve Travmatoloji Anabilim Dalı, 2021.
Kaynakça var.
Medial Gonartrozda Proksimal Fibular Osteotomi ile Subkondral Drilizasyon veya Artroskopik Mikrokırık Kombinasyonunun Orta Dönem Fonksiyonel ve Radyografik Sonuçları Çalışmamızın amacı medial gonartrozu olan hastalara uygulanan proksimal fibular osteotomi (PFO) ile perkütan subkondral drilizasyon veya artroskopik derin mikrokırık tekniklerinin radyografik ve fonksiyonel sonuçlarını araştırmaktır. Süleyman Demirel Üniversite Hastanesi Ortopedi ve Travmatoloji Kliniği'nde 2020-2021 tarihleri arasında prospektif olarak tasarlanan çalışmamıza diz ostaoartriti (OA) tanısı alan 47 (62 diz) hasta dahil edildi. Hastaların demografik verileri, yaş, VKİ, eklem hareket açıklıkları, eklem aralığı oranları ve femorotibial açıları kaydedildi. Hastaların; ağrı durumları VAS ile fonksiyonellikleri WOMAC ve Lysholm Diz Skoru ile, yaşam kaliteleri SF-12 ile, değerlendirildi. PFO ve artroskopik mikrokırık yöntemi ile tedavi olan hastaların %60'ı kadın ve ortalama yaşları 57,489,01 idi. PFO ve subkondral drilizasyon yöntemi ile tedavi olan hastaların ise %46'sı kadın, ortalama yaşları 57,499,35 idi. Hastaların ortalama takip süresi sırasıyla 11,883,55 ve 12,022,71 idi. Her iki cerrahi uygulamada da hastaların preoperatif sürece göre, postoperatif süreçte ağrıları (p<0,001), fonksiyonellikleri (p<0,001), yaşam kaliteleri (p<0,001), eklem hareket açıklıkları (p<0,001), eklem aralığı oranı (p<0,001) ve femorotibial açıları (p<0,001) istatistiksel açıdan anlamlı olarak iyileşti. Her iki tekniğin birbirine üstünlüğü araştırılırken; hastaların fonksiyonellikleri (WOMAC) ve VAS skorlarındaki iyileşme oranı açısından; artroskopik mikrokırık lehine anlamlı fark saptandı (p<0,005). Hastalar VKİ, yaş, osteotomi seviyesi ve OA şiddetine göre gruplandırıldı ve iyileşme oranları karşılaştırıldı. VKİ'ye göre gruplandığında;31,5 kg/cm2'den küçük olan ve perkütan drilizasyon yapılan hastalarda VAS skorundaki iyileşme oranı daha yüksek bulundu. Proksimal fibula uzunluğuna göre gruplandığında;10 cm.'den kısa olan ve artroskopik mikrokırık yapılan hastalarda Lysholm skorundaki iyileşme oranı daha yüksek bulundu. Artroskopik derin mikrokırık yapılan hastalar, artroskopik kondromalazi şiddetine göre evre 3 ve 4 kondromalazi şeklinde iki gruba ayrıldı.. İki grup arasında tüm parametreler açısından; iyileşme oranına bakıldığında, anlamlı fark görülmed (p>0,005). Son olarak her iki cerrahi yöntemin uygulandığı grupta da radyolojik ve klinik olarak olumlu sonuçlar saptadık. Diz protezleri ve YTO gibi seçeneklerden önce, PFO uygulamasının medial gonartrozu olan orta derecede varus deformiteli hastalar için olumlu sonuçları olabileceğini ve rahatlıkla uygulanabileceğini öngörmekteyiz. Anahtar Sözcükler : Genu varus, Medial Gonartroz, Mikrokırık, Proksimal Fibular Osteotomi, Subkondral Drilizasyon.
Mid-Term Functional and Radiographic Results of Proximal Fibular Osteotomy with Subchondral Drilization or Arthroscopic Microfracture Combination in Medial Gonarthrosis The aim of our study is to investigate the radiographic and functional results of proximal fibular osteotomy (PFO) with subchondral drilization or arthroscopic microfracture techniques in patients with medial gonarthrosis. Forty-eight(62 knees) patients diagnosed with knee osteoarthritis (OA) were included in our prospectively designed study in Süleyman Demirel University Hospital, Orthopedics and Traumatology Clinic between 2019-2020. Patients' demographic characteristics, pain using VAS, functionality using WOMAC and Lysholm Knee Score, quality of life using SF-12, range of motion(flexion and extension), joint space ratios and femorotibial angles were recoded. Sixty percent of patients operated with PFO and arthroscopic microfracture method were female and their average age was 57,489.01. Forty-six percent of patients operated with PFO and subchondral drilization method were female, and their mean age was 57,499.35 years. The mean follow-up period of patients was 11.883.55 and 12.022.71, respectively. In both surgical technique, the postoperative pain (p<0.001), functionality (p<0.001), quality of life (p<0.001), joint pace ratio (p<0.001), range of motion (p<0.001) and femorotibial angles (p<0.001) of the patients were statistically significantly different in the postoperative period. While investigating the superiority of both techniques to each other; There was a significant difference in favor of arthroscopic microfractures in terms of patients' functionality (WOMAC) and improvement rate in VAS scores (p <0.005). Patients were grouped according to BMI, age, osteotomy level and OA severity, and recovery rates were compared. When grouped according to BMI, the rate of improvement in VAS score was found to be higher in patients less than 31.5 kg/cm2 and undergoing percutaneous drilization. When grouped according to proximal fibula length, the rate of improvement in Lysholm score was higher in patients with arthroscopic microfractures shorter than 10 cm. The patients who underwent arthroscopic deep microfractures were divided into two groups as grade 3 and 4 chondromalacia according to the severity of arthroscopic chondromalacia. Between the two groups in terms of all parameters; with examing at the recovery rate, there was no significant difference (p>0.05). We found positive results radiologically and clinically in the group in which both surgical methods were applied. We anticipate that PFO application may have positive results for patients with moderate varus deformity with medial gonarthrosis and can be easily applied before options such as knee prostheses and HTO, Keywords : Genu varus, Knee Osteoarthritis, Microfracture, Proximal Fibular Osteotomy, Subchondral Drilization.