Türkiye’nin göç tarihinde kırdan kente göçler yoğun olarak 19451980 aralığında gerçekleşmiştir. 70’li yılların ortalarından itibaren kentler arasındaki göçler daha çok artış göstermekle beraber, kırdan kente olan göçler de devam etmiştir. Gelinen noktada, bu göçün, kırsal alandaki geçim sorunlarına indirgenmesi doğru görünmemektedir. Dolayısıyla, kırsal alanda yeterli geçim imkanı sağlanmış olsa bile, bunun, gençlerin kente göç eğilimlerinin durdurulması açısından yeterli olabileceği şüphelidir. Bu bağlamda, Çanakkale’ye bağlı altı köyde, gençlerin kente göç eğilimleri araştırılmıştır. Çalışmada, Çanakkale örneğinden hareketle, kırda yaşayan genç bireylerin kente göç eğilimlerinin hangi nedenlere dayandığı ve hangi beklentileri içerdiğinin, cinsiyete duyarlı bir perspektifle açığa çıkarması hedeflenmiştir