Gabriel Marcel, teist varoluşçuluğun Fransa’daki ünlü simalarından biridir. Ona göre insan, tamamlanmış, son halini almış bir ürün olmayıp, oluş halindeki bir varlıktır. Yani insan somut bir durumdan bir diğerine geçecek surette daima yolculuk (seyir) halinde olan ‘gezgin bir varlık’, Marcel’in ifadesiyle bir homo viator’dur. Homo viator, bir umut insandır. Umut, onun için bir yaşam biçimidir. Umut, insanın dünya içindeki fiziksel seyri açısından olduğu kadar, kendini gerçekleştirme amacıyla Mutlak Varlığa yönelme sürecindeki metafizik seyri açısından da büyük önem taşır. Zira umut, kişinin kendini gerçekleştirme yolundaki kararlılığıdır. Mutlak gerçeklikle doğrudan bütünleşmeyi yani ‘katılımı’ temel alan Marcel felsefesinde kişi, umut ederek onayladığı ve tüm samimiyetiyle kendisine yöneldiği ya da umutsuzca reddederek yollarını ayırdığı Varlıkla ilişkisine göre kendi ontolojik anlam ve değerini fark edebilecektir. Umut, Varlık Sırrına bir katılım biçimi olduğu için o, insan varoluşunun ontolojik derinliğinin de bir göstergesidir