DSpace Repository

Effects of Government Systems on Voter Behavior and Strategic Voting Behavior (A Comparative Analysis on Turkey and France)

Show simple item record

dc.creator Alkan, Bora
dc.date 2023-04-16
dc.date.accessioned 2025-02-25T10:51:10Z
dc.date.available 2025-02-25T10:51:10Z
dc.identifier https://dergipark.org.tr/tr/pub/vizyoner/issue/80965/1284283
dc.identifier 10.21076/vizyoner.1284283
dc.identifier.uri http://acikerisim.sdu.edu.tr/xmlui/handle/123456789/103127
dc.description The study includes the analysis of the effects of different government systems on voter behavior by using a comparative method. In the comparative method used in the study, the effect of the different government systems applied in both countries on the voter behavior by using causality links is tried to be explained by conceptual abstraction through the structure of the executive bodies, election dates and election systems. Government systems are basically divided into three as presidential, semi-presidential and parliamentary systems according to the nature of the relationship between the legislature and the executive, which are the main organs of the state. The government systems that are the subject of the study are the semi-presidential system applied in France and the presidential system applied in Turkey. In the study, the effect of different government systems applied in France and Turkey on voter behavior is examined under three main headings through strategic voting behavior. First of all, it is tried to reveal how the executive power is used in both countries and the effect of this power on the behavior of the voters, especially in the elections. Secondly, an evaluation is made on the behavior of voters based on the dates of the presidential and parliamentary elections, which are effective on the executive power. Finally, the effects of different government systems applied in both countries and different electoral systems applied on voter behaviors are examined.
dc.description Bu çalışma farklı hükümet sistemlerinin seçmen davranışları üzerindeki etkilerinin karşılaştırmalı yöntem kullanılarak analizini içermektedir. Çalışmada kullanılan karşılaştırmalı yöntemde her iki ülkede uygulanan farklı hükümet sistemlerinin nedensellik bağları kullanılarak seçmen davranışları üzerinde yaratacağı etki yürütme organlarının yapısı, seçim tarihleri ve seçim sistemleri üzerinden kavramsal soyutlama yapılarak açıklanmaya çalışılmıştır. Hükümet sistemleri temel olarak devletin temel organları olan yasama ve yürütme arasındaki ilişkinin niteliğine göre başkanlık, yarı başkanlık ve parlamenter sistem olarak üçe ayrılmaktadır. Çalışmaya konu hükümet sistemleri Fransa’da uygulanan yarı başkanlık sistemi ile Türkiye’de uygulanmakta olan başkanlık sistemidir. Çalışmada Fransa ve Türkiye’de uygulanan farklı hükümet sistemlerinin seçmen davranışları üzerindeki etkisi stratejik oy verme davranışı üzerinden üç ana başlık altında incelenmiştir. İlk olarak her iki ülkede yürütme yetkisinin ne şekilde kullanıldığı ve bu yetki kullanımının özellikle seçimlerde seçmen davranışları üzerinde yarattığı etki ortaya konulmaya çalışılmıştır. İkinci olarak yürütme gücü üzerinde etkili olan cumhurbaşkanı ve parlamento seçimlerinin yapılış tarihleri üzerinden seçmen davranışlarına yönelik bir değerlendirme yapılmıştır. Son olarak her iki ülkede uygulanan farklı hükümet sistemleri ile uygulanmakta olan farklı seçim sistemlerinin seçmen davranışları üzerindeki etkisi incelenmiştir.
dc.format application/pdf
dc.language tur
dc.publisher Süleyman Demirel Üniversitesi
dc.publisher Süleyman Demirel University
dc.relation https://dergipark.org.tr/tr/download/article-file/3088621
dc.source Volume: 14, Issue: 401451-1471 en-US
dc.source 1308-9552
dc.source Süleyman Demirel University Visionary Journal eng
dc.source Süleyman Demirel Üniversitesi Vizyoner Dergisi tur
dc.subject Semi-Presidential and Presidential System of Government;Executive Power;Election Systems;Strategic Voting Behavior
dc.subject Yarı Başkanlık ve Başkanlık Hükümet Sistemi;Yürütme Gücü;Seçim Sistemleri;Stratejik Oy Verme Davranışı
dc.subject Political Science
dc.subject Siyaset Bilimi
dc.title Effects of Government Systems on Voter Behavior and Strategic Voting Behavior (A Comparative Analysis on Turkey and France) en-US
dc.title Hükümet Sistemlerinin Seçmen Davranışları Üzerine Etkileri ve Stratejik Oy Verme Davranışı (Türkiye ve Fransa Üzerine Karşılaştırmalı Bir Analiz) tr-TR
dc.type info:eu-repo/semantics/article
dc.citation Akarçay, E. R. İ. (2016). Karşılaştırmalı perspektiften başkanlık sistemi tartışması: Koalisyon inşası ve kuvvetler birliğinden kaçınmak mümkün mü? Marmara Üniversitesi Siyasal Bilimler Dergisi 4(1), 105-127.
dc.citation Akgün, B. (2000). Türkiye'de seçmen davranışı: Partizan tutumlar, ideoloji ve ekonomik faktörlerin oy vermeye etkisi. Selçuk Üniversitesi Sosyal Bilimler Meslek Yüksekokulu Dergisi, 1(4), 75-92.
dc.citation Al, H. (2020). Başkanlık sistemi üzerine: Cumhurbaşkanlığı sisteminin zayıf halkası parlamento. Bilgi Sosyal Bilimler Dergisi, 22(1), 14-44.
dc.citation Alkan, A. ve Çeliksoy, E. (2022). Türkiye ve Güney Kore hükümet sistemleri ve kamu yönetimlerinin yönetim bağlamında karşılaştırılması. Çankırı Karatekin Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 12(3), 32-51.
dc.citation Alvarez, R. M., Boehmke, F. J. ve Nagler, J. (2006). Strategic voting in British elections. Electoral Studies, 25(1), 1-19.
dc.citation Anckar, C. (2000). Size and party system fragmentation. Party Politics, 6(3), 305-328.
dc.citation Ayata, S. (2021). Prof. Sencer Ayata anlatıyor: ‘Yeni anayasa’ manevrası ne sonuçlar üretebilir; partilerin ittifaklar içindeki durumları ne, CHP otoriterleşmeye karşı neden kritik bir önem taşıyor?” https://t24.com.tr/haber/prof-sencer-ayata-anlatiyor adresinden 6 Şubat 2023 tarihinde alınmıştır.
dc.citation Aygen, M. (2017). Başkanlık sistemi üzerine bir inceleme: Türkiye örneği. Fırat Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 27(2), 167-176.
dc.citation Aytaç, S. E., Çarkoğlu, A. ve Yıldırım, K. (2017). Taking sides: Determinants of support for a presidential system in turkey, South European Society and Politics, 22(1), 1-20.
dc.citation Barın, T. (2019). Cumhurbaşkanlığı hükümet sisteminde temsilde adalet ilkesi ve “seçim ittifakı” düzenlemesinin değerlendirilmesi. Yıldırım Beyazıt Hukuk Dergisi, (1), 1-34.
dc.citation Baujard, A. ve Lebon, İ. (2022). Not-so-strategic voters: Evidence from an in situ experiment during the 2017 French presidential election. Electoral Studies, 76, 1-7.
dc.citation Bektaş, E. (2019). Cumhurbaşkanlığı hükümet sisteminde yasama-yürütme ilişkisi ve bu sistemin Türkiye demokrasisine etkiler, Yasama Dergisi, (39), 199-218.
dc.citation Benlioğlu, E. B. (2015). Fransız örneği ışığında kohabitasyon dönemleri: Cumhurbaşkanı ile başbakan çatışması ve uyumu. A Journal of Policy and Strategy, 1(1), 69-101.
dc.citation Bornschier, S. ve Lachat, R. (2009). The evolution of the French political space and party system. West European Politics, 32(2), 360-383.
dc.citation Çarkoğlu, A. (2020). Prof. Dr. Çarkoğlu: ‘Yaşadığımız duygusal kutuplaşma’. https://www.cumhuriyet.com.tr/haber/prof-dr-carkoglu-yasadigimiz-duygusal-kutuplasma adresinden 29 Mayıs 2023 tarihinde alınmıştır.
dc.citation Cole, A. (2003). Stress, strain and stability in the French party system. J. Evans (Ed). The French party sysytem içinde (s. 11-26). Manchester university press.
dc.citation Colomer, J. S. ve Negretto, G. L. (2005). Can presidentialism work like parliamentarism?. Government and Opposition, 40(1), 60-89.
dc.citation Çoşkun, S. ve Dulkadiroğlu, H. (2018). Amerika Birleşik Devletleri’nde (ABD) idari devletin gelişimi ve Woodrow Wılson’un etkisi. Journal of Political Administrative and Local Studies, 1(2), 21-54.
dc.citation Demir, F. (2013). Yarı başkanlık sistemi ve Türkiye. Yaşar Üniversitesi E-dergisi, 8, 831-876.
dc.citation Dolez, B. ve Laurrent, A. (2010). Strategic voting in a semi-presidential system with a two-ballot electoral system. The 2007 French legislative election. French Politics, 8(1), 1-20.
dc.citation Dunbay, S. (2012). 23 Temmuz 2008 tarihli anayasa reformu ışığında Fransa'daki yarı başkanlık sistemi. Ankara Barosu Dergisi, 3, 293-315.
dc.citation Dupoiriera, E. ve Sauger, N. (2010). Four rounds in a row: The impact of presidential election outcomes on legislative elections in France. French Politics, 8(1), 21-41.
dc.citation Duverger, M. (1972). Factors in a two-party and multiparty system. V. O. Key (Ed.) Party Politics and Pressure içinde (s. 23-32). Thomas Y. Crowell.
dc.citation Duverger, M. (1980). A new political system model: Semipresidential government. European Journal of Political Research, 8(2), 165-187.
dc.citation Ekeyılmaz, A. (2023). 16 parti Meclis’te. https://www.sabah.com.tr/gundem/2023/05/16/16-parti-mecliste adresinden 1 Haziran 2023 tarihinde alınmıştır.
dc.citation Elgie, R. (2005). A fresh look at semipresidentialism: Variations on a Theme. Journal of Democracy, 16(3), 98-112.
dc.citation Elgie, R. (2009). Duverger, semi-presidentialism and the supposed French archetype. West European Politics, 32(2), 248-267.
dc.citation Elgie, R. (2016). Government systems, party politics, and ınstitutional engineering in the round. N. Miş, S. Gülener, İ. Coşkun, H. Duran ve M. E. Ayvaz (Ed.) Democracy watch: Social perception of 15 july coup attempt içinde (s. 79-92). Seta Books.
dc.citation Erat, V. (2015). Türkiye’de cumhurbaşkanının halk tarafından seçilmesinin hükümet sistemi üzerine etkileri. Yönetim Bilimleri Dergisi, 13(25), 325-355.
dc.citation Erdem, K. (2017). Yarı-başkanlık sistemi: teori, pratik ve tartışmalar. S. Gökçimen (Ed.) Karşılaştırmalı Hükümet Sistemleri: Yarı-Başkanlık Sistemi içinde (s. 1-21). TBMM Araştırma Hizmetleri Yayınları.
dc.citation Erdoğan, M. (2016). Başkanlık sistemi, Latin Amerika tecrübesi ve Türkiye. Liberal Perspektif Analiz, (3), 4-37.
dc.citation Erdoğan, E. ve Semerci, P. U. (2018). Fanusta Diyaloglar: Türkiye’de Kutuplaşmanın Boyutları. İstanbul Bilgi Üniversitesi Yayınları.
dc.citation Erdoğan, E. ve Semerci, P. U. (2022). Kutuplaşmayı Nasıl Aşarız? İstanbul Bilgi Üniversitesi Yayınları.
dc.citation Erdoğan, E. (2023). Eksik seçimimizin ardından. https://medyascope.tv/2023/05/27/emre-erdogan-yazdi-eksik-secimimizin-ardindan adresinden 1 Haziran 2023 tarihinde alınmıştır.
dc.citation Esen, B. ve Gümüşçü, Ş. (2018). Special focus on Turkey: The evolution of a referendum: The perils of “Turkish Presidentialism”. Review of Middle East Studies, 52(1), 43-53.
dc.citation Fırat, E. (2019). Türkiye ve dünyada hükümet sistemleri: Başkanlık sistemi Türkiye’de uygulanabilir mi? Sosyal Bilimler Dergisi, 6(35), 1-20.
dc.citation Geyikçi, Ş. Y. (2021). Türkiye’de siyasal partiler, parti sistemi ve Cumhurbaşkanlığı Hükümet Sistemi. https://www.politikyol.com/turkiyede-siyasal-partiler-parti-sistemi-ve-cumhurbaskanligi-hukumet-sistemi/ adresinden 8 Nisan 2023 tarihinde alınmıştır.
dc.citation Gschwend, T. ve Leuffen, D. (2005). Divided we stand – unified we govern? Cohabitation and regime voting in the 2002 French elections. British Journal of Political Science, 35(4), 691-712.
dc.citation Gschwend, T. ve Meffert, M. F. (2017). Strategic voting. K. Arzheimer, J. Evans ve M. S. Lewis-Beck (Ed.) The SAGE handbook of electoral behaviour içinde (s. 339-367). SAGE Publications.
dc.citation Gordon, P. (2002). France already has a two-party system. https://www.brookings.edu/opinions/france-already-has-a-two-party-system adresinden 1 Haziran 2023 tarihinde alınmıştır.
dc.citation Gougou, F. ve Persici, S. (2017). A New party system in the making? The 2017 French presidential election. French Politics, 15, 303-321.
dc.citation Gökçe, A. F. (2013). Federal parliamentary democracy with a constitutional monarchy: Malaysia. The Journal of Academic Social Science Studies, 6(5), 327-346.
dc.citation Göker, G. ve Doğan, A. (2019). Cumhurbaşkanlığı hükümet sisteminde siyasal bilgi ve seçmen tercihi: 24 Haziran 2018 seçimleri öncesi Elazığ örneğinde bir araştırma. Mehmet Akif Ersoy Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 11(30), 684-703.
dc.citation Gözler, K. (2009). Prof. Dr. Mualla Öncel'e armağan. C.I. Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Yayınları.
dc.citation Gözler, K. (2010). Anayasa hukukunun genel teorisi. Ekin Yayınları.
dc.citation Gül, H., Kamalak, İ. ve Gül, S. S. (2017). Amerikan başkanlık ve Fransız yarı-başkanlık sistemleri ışığında Türkiye’nin cumhurbaşkanlığı hükümeti sistemi. Strategic Public Management Journal, 3, 101-120.
dc.citation Harrop, M. ve Miller, W. L. (1987). Elections and voters: A comparative ıntroduction (1. Baskı). The macmillan press.
dc.citation Hennessy, M., Carpini M. D., Blank, M. B., Winneg, K. ve Jamieson, K. H. (2015). Using psychological theory to predıct voting ıntentions, Community Psychol, 43(4), 466-483.
dc.citation Hutchings, V. L. ve Jefferson, H. K. (2018). The sociological and social-psychological approaches. J. Fisher, E. Fieldhouse, M. Franklin, R. Gibson, M. Cantjoch ve C. Wlezien (Ed.), The routledge handbook of elections, voting behavior and public opinion içinde (s. 21-29). Routledge.
dc.citation Jones, D. R. (2001). Party polarization and legislative gridlock. Political Research Quarterly, 54(1), 125-141.
dc.citation Kama, S. (2016). Parlamenter hükümet sistemi olarak “Westminster Modeli” Britanya örneği üzerine bir deneme. Marmara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Hukuk Araştırmaları Dergisi, 22(2), 161-201.
dc.citation Kaynar, M. K. (2016). Anayasa, yasama, yürütme ve yargı. Y. Taşkın (Ed.), Siyaset: kavramlar, kurumlar, süreçler içinde (s. 285-325). İletişim yayınları.
dc.citation Kedar, O. (2005). When moderate voters prefer extreme parties: Policy balancing in parliamentary elections. The American Political Science Review, 99(2), 185-199.
dc.citation Keskinsoy, Ö. ve Kaya, S. B. (2018). Türkiye’nin hükümet sistemleri üzerine bir değerlendirme. Türkiye Barolar Birliği Dergisi, (137), 67-96.
dc.citation Kılınç, F. ve Şener, T. (2022). Hükümet sistemleri bağlamında seçmen davranışları: Cumhurbaşkanlığı hükümet sistemi örneği. Ekonomi, Politika ve Finans Araştırmaları Dergisi, 7(1), 70-92.
dc.citation Korkmaz, T. (2016). Türkiye eksenli bir hükümet sistemi analizi. Akademik Hassasiyetler, 3(6), 43-57.
dc.citation Levin, P. T. (2023). Reflections on Şerif Mardin’s center-periphery thesis. Turkish Studies, 1-23.
dc.citation Lijphart, A. (2016). Demokrasi modelleri: Otuz altı ülkede yönetim biçimleri ve performansları. (G. Ayas ve U. Bulsun, Çev.), İthaki Yayınları, (Orijinal eserin basım tarihi 1999).
dc.citation Linz, J. (1990). The perils of presidentialism. Journal of Democracy, 1(1), 51-69.
dc.citation Lüle, Z. (2018). Türkiye kohabitasyon’a hazır mı? https://t24.com.tr/yazarlar/zeynel-lule/turkiye-kohabitasyona-hazir-mi,19970 adresinden 23 Şubat 2023 tarihinde alınmıştır.
dc.citation Mattei, F. ve Glascow, J. (2005). Presidential coattails, incumbency advantage, and open seats: A district-level analysis of the 1976–2000 U.S. House elections, Electoral Studies, 24(4), 619-641.
dc.citation Mert, G. ve Akdemir, A. (2018). ABD başkanlık sisteminin stratejik niteliklerine ve Türkiye’de uygulanabilirliğine yönelik algının karşılaştırmalı araştırılması. Journal of Social and Humanities Sciences Research, 5(23), 1254-1283.
dc.citation Miller, W. L. ve Niemi, R. G. (2002). Comparing democracies 2: New Challenges in the study of elections and voting. Sage Publications
dc.citation Miş, N. ve Duran, H. (2018). Seçim İttifakları. SETA.
dc.citation Nişancı, Ş. ve Doğan, S. (2022). Türkiye’de 2018 yılında gerçekleştirilen seçim ittifaklarının kurumsal yönden tahlili. Atatürk Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Dergisi, 36(2), 183-194.
dc.citation O’Donnell G. (1994). Delegative democracy. Journal of Democracy, 5(1), 55-99.
dc.citation Özbudun, E. (2015). Başkanlık sistemi ve Türkiye. Liberal Perspektif Analiz, (1), 1-18.
dc.citation Özbudun, E. (2016). Türkiye’de parti ve seçim sistemi, İstanbul Bilgi Üniversitesi Yayınları
dc.citation Özdemir, Ç. (2021). Seçmen davranışının kuramlar, seçimler ve çeşitli araştırmalar üzerinden analizi. İstanbul Rumeli Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 1(1), 31-46.
dc.citation Özkanan, A. ve Erdem, R. (2014). Yönetimde kayırmacı uygulamalar: Kavramsal bir çerçeve. Süleyman Demirel Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, (20), 179-206.
dc.citation Özsemerci, K. (2003). Türk kamu yönetiminde yolsuzluklar, nedenleri, zararları ve çözüm önerileri (1. Baskı). Sayıştay Yayınları.
dc.citation Sarlamanov, K. ve Jovanoski, A. (2014). Models of voting. Journal of Arts, Science & Commerce, 5(1), 16-24.
dc.citation Sıaroff, A. (2003). Comparative presidencies: The inadequacy of the presidential, semi-presidential and parliamentary distinction. European Journal of Political Research, 8(2), 287-312.
dc.citation Şahin, L. ve Nişançı, Ş. (2018). Hükümet sistemlerinin yönetimin boyutları bağlamında değerlendirilmesi. Atatürk Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Dergisi, 32(3), 859-878.
dc.citation Şencan, H. (2017). Çatışmacı parlamentarizmden melez bir çözüme: Fransa’da yarı başkanlık sistemi. S. Gökçimen (Ed.) Karşılaştırmalı Hükümet Sistemleri: Yarı-Başkanlık Sistemi içinde (s. 25-96). TBMM Araştırma Hizmetleri Yayınları.
dc.citation Stewart, M. C. Ve Clarke, H. D. (2018). Economic voting. J. Fisher, E. Fieldhouse, M. Franklin, R. Gibson, M. Cantjoch ve C. Wlezien (Ed.), The routledge handbook of elections, voting behavior and public opinion içinde (s. 192-203). Routledge.
dc.citation Tataroğlu, M. (2016). Yürütmede etkinlik bakımından başkanlık sisteminin değerlendirilmesi. Ekonomi ve Yönetim Araştırmaları Dergisi, 5(1), 74-97.
dc.citation Teziç, E. (2007). Anayasa hukuku. Beta Yayınları.
dc.citation Turan, M. (2018). Türkiye’nin yeni yönetim düzeni: Cumhurbaşkanlığı hükümet sistemi. Social Sciences Research Journal, 7(3), 42-91.
dc.citation Ulusoy, A. (2023). It's the sociology, stupid! https://t24.com.tr/yazarlar/ali-d-ulusoy/it-s-the-sociology-stupid adresinden 1 Haziran 2023 tarihinde alınmıştır.
dc.citation Uluşahin, N. (2003). Demokratik siyasal rejimlerin sınıflandırılmasında farklı bir yaklaşım: "Yarı-başkanlık"tan "iki başlı yürütme yapılanması''na. Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 52(2), 199-233.
dc.citation Uslu, S. (2022). 14 parti TBMM'de temsil ediliyor. https://www.aa.com.tr/tr/politika/14-parti-tbmmde-temsil-ediliyor adresinden 1 Haziran 2023 tarihinde alınmıştır.
dc.citation Ünal, B. A. (2018). Stratejik oy verme davranışı: Sistematik literatür incelemesi. Gaziantep University Journal of Social Sciences, 17(4), 1415-1424.
dc.citation Ünal, B. A. (2020). Opening the ballot box: Strategic voting in Turkey’s June 2018 presidential and parliamentary elections. Romanian Political Science Review, 20(1), 107-122.
dc.citation Visser, M. (1996). Voting: A behavioral analysis. Behavior and Social Issues, 6(1), 23-34.
dc.citation West, K. J ve Spoon, J. (2017). Coordination and presidential coattails: Do parties’ presidential entry strategies affect legislative vote share?. Party Politics, 23(5), 578-588.
dc.citation Yavuz, B. (2008). 2007 Anayasa değişikliğinin doğurduğu tereddütler ve çözüm yolları. Ankara Hacı Bayram Veli Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 12(1), 1173-1214.
dc.citation Yılmaz, F. (2018). Türkiye’de anayasalarda yürütme süreci. Uluslararası Akademik Birikim Dergisi, 1(1), 43-54.
dc.citation Zengin, O. (2013). Hükümet sistemleri bakımından Türkiye-Latin Amerika değerlendirmesi. O. Zengin (Ed.) Latin Amerika çalıştayı içinde (s. 285-311). Ankara Üniversitesi Yayınları. Zorlu, S. E. (2016). 5678 Sayılı kanunla gerçekleştirilen anayasa değişikliği sonrası Cumhurbaşkanı’nın seçimi ve demokratik seçimin genel ilkeleri. Selçuk Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 24(1), 37-68.


Files in this item

Files Size Format View

There are no files associated with this item.

This item appears in the following Collection(s)

Show simple item record

Search DSpace


Advanced Search

Browse

My Account