| dc.creator |
Bal, Takyeddin,
1994-
author
220119 |
|
| dc.creator |
Peşe, Ahmet Muhammet,
1986-
thesis advisor
17684 |
|
| dc.creator |
Süleyman Demirel Üniversitesi.
Sosyal Bilimler Enstitüsü.
Temel İslam Bilimleri Anabilim Dalı.
issuing body
9081 |
|
| dc.date |
2021. |
|
| dc.identifier |
http://tez.sdu.edu.tr/Tezler/TS03749.pdf |
|
| dc.description |
İstihsân, genel kıyâs uygulamalarının daralttığı alanları genişletme amacı güden bir metottur. Özellikle Hanefîler İstihsân metodunu sıkça uygulamışlardır. Ebû Hanîfe ve talebelerinden nakledilen bir istihsân tanımının bulunmaması, tartışmaları da beraberinde getirmiştir. Şafiî'nin istihsân metodunu eleştirmesi ve bu eleştirilerin Şafiî mezhebinde yaygınlaşması, Hanefîlerin istihsân metodunu savunmasına yol açmıştır. Nitekim ilk dönem Hanefî usûlcüleri itirazlara cevap maksadıyla istihsân metodunu tanımlayarak, eleştirilere karşı durmaya çalışmışlardır. İlk dönem Hanefî usûlcülerinin istihsân hakkında farklı yaklaşımları bulunmaktadır. İstihsânı illetin tahsîsi olarak gören Cessâs ve Debûsî kendi teorilerini ispatlama yoluna gitmişlerdir. Onlara göre illet olduğu halde hüküm ortaya çıkmayabilir. Daha sonra gelen Pezdevî ve Serahsî bu teoriyi reddetmişlerdir. Onlara göre illetin tahsîsi mümkün değildir. Zira hükmün yokluğu illetin yokluğu sebebiyledir. Her iki istihsân teorisinde de hükümlerin gerekçelendirilmesi bakımından farklılıklar göze çarpmaktadır. Anahtar Kelimeler : Hanefi, İstihsân, İllet, İlletin Tahsîsi, Hüküm, Debûsî, Serahsî. |
|
| dc.description |
Istihsan is a method that aims to expand the areas narrowed by general Qiyas practices. Especially Hanafis frequently applied the method of Istihsan. The absence of a definition of Istihsan reported by Abu Hanifa and his students brought along discussions. Shafii criticism of the method of Istihsan and the spread of these criticisms in the Shafii sect led the Hanafis defended the method of Istihsan. As a matter of fact, Early Hanafi jurists tried to stand against the criticism by defining the method of Istihsan in order to answer the objections. There are different approaches of the early Hanafi jurist about the Istihsan. Cessas and Debusi, who saw intelligence as the allocation of Istihsan, sought to prove their theories. According to them, a judgment may not emerge even though there is cause. Later Pezdevi and Serahsi rejected this theory. According to them, it is not possible to allocate the cause. Because the absence of the judgment is due to the absence of the cause. There are differences in the justification of judgments in both Istihsan theories. Keywords : Hanafi, Istihsan, Cause, Allocation of Cause, Debusi, Serahsi. |
|
| dc.description |
Tez (Yüksek Lisans)- Süleyman Demirel Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Temel İslam Bilimleri Anabilim Dalı, 2021. |
|
| dc.description |
Kaynakça var. |
|
| dc.description |
İstihsân, genel kıyâs uygulamalarının daralttığı alanları genişletme amacı güden bir metottur. Özellikle Hanefîler İstihsân metodunu sıkça uygulamışlardır. Ebû Hanîfe ve talebelerinden nakledilen bir istihsân tanımının bulunmaması, tartışmaları da beraberinde getirmiştir. Şafiî'nin istihsân metodunu eleştirmesi ve bu eleştirilerin Şafiî mezhebinde yaygınlaşması, Hanefîlerin istihsân metodunu savunmasına yol açmıştır. Nitekim ilk dönem Hanefî usûlcüleri itirazlara cevap maksadıyla istihsân metodunu tanımlayarak, eleştirilere karşı durmaya çalışmışlardır. İlk dönem Hanefî usûlcülerinin istihsân hakkında farklı yaklaşımları bulunmaktadır. İstihsânı illetin tahsîsi olarak gören Cessâs ve Debûsî kendi teorilerini ispatlama yoluna gitmişlerdir. Onlara göre illet olduğu halde hüküm ortaya çıkmayabilir. Daha sonra gelen Pezdevî ve Serahsî bu teoriyi reddetmişlerdir. Onlara göre illetin tahsîsi mümkün değildir. Zira hükmün yokluğu illetin yokluğu sebebiyledir. Her iki istihsân teorisinde de hükümlerin gerekçelendirilmesi bakımından farklılıklar göze çarpmaktadır. Anahtar Kelimeler : Hanefi, İstihsân, İllet, İlletin Tahsîsi, Hüküm, Debûsî, Serahsî. |
|
| dc.description |
Istihsan is a method that aims to expand the areas narrowed by general Qiyas practices. Especially Hanafis frequently applied the method of Istihsan. The absence of a definition of Istihsan reported by Abu Hanifa and his students brought along discussions. Shafii criticism of the method of Istihsan and the spread of these criticisms in the Shafii sect led the Hanafis defended the method of Istihsan. As a matter of fact, Early Hanafi jurists tried to stand against the criticism by defining the method of Istihsan in order to answer the objections. There are different approaches of the early Hanafi jurist about the Istihsan. Cessas and Debusi, who saw intelligence as the allocation of Istihsan, sought to prove their theories. According to them, a judgment may not emerge even though there is cause. Later Pezdevi and Serahsi rejected this theory. According to them, it is not possible to allocate the cause. Because the absence of the judgment is due to the absence of the cause. There are differences in the justification of judgments in both Istihsan theories. Keywords : Hanafi, Istihsan, Cause, Allocation of Cause, Debusi, Serahsi. |
|
| dc.language |
tur |
|
| dc.publisher |
Isparta : Süleyman Demirel Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, |
|
| dc.subject |
Süleyman Demirel Üniversitesi |
|
| dc.title |
Şer'î hükümlerin gerekçelendirilmesine etkisi bakımından iki farklı Hanefî İstihsân teorisi = Two different Hanafi Istihsan theories in terms of their impacts on legal comments / |
|
| dc.type |
text |
|