| dc.description |
<p>Özet</p><p>Neolitik Çağ’da M.Ö. 9600-6000 yılları arasında başlayan bitkilerin kültüre alınmasına koşut olarak </p><p>yerleşik düzen ile beraber insanların üretimden elde ettikleri besinlerin ergonomik bir biçimde </p><p>yenilebilmesi, depolanıp saklanması gereksinimi ve amacı, dönemin ikinci yarısından itibaren de </p><p>piroteknoloji ile seramik üretimini başlatmıştır. Tarihsel süreçte insanlığın gelişiminde seramik üretimi </p><p>önemli bir dönüm noktası olmuştur. İnsanlığın bu gereksinimi önce taş kaplarla başlamış, ancak kilin </p><p>kolayca şekillenebilir bir malzeme olduğu fark edilerek, çeşitli yöntemlerle şekillendirilen kil kaplar ilk </p><p>aşamada gün ısısı ile kurutularak sertleştirilmiştir. Yaklaşık M.Ö. 7000’lerden itibaren ateşle kilin </p><p>buluşmasıyla kalıcı sertlikte, değişik formlarda kaplar elde edilmiştir. Dolayısıyla bu buluş aynı zamanda </p><p>seramiğin başlangıcı olarak kabul edilmektedir.</p><p>Fırın ya da benzeri yapılarla kapalı ortamlarda pişirim öncesi ilk tür seramik pişirim yöntemi açık </p><p>pişirimdir. İlk tür çanak çömlek formlarının oluşturulması ve açık pişirimle sertleştirilmesi, günümüzde </p><p>birçok Anadolu çömlekçilik merkezinde hala devam eden kültürel bir üretim tarzıdır. Somut Olmayan </p><p>Kültürel Miras (SOKÜM) kapsamında değer ifade eden ilk üretim biçeminin Neolitik çömlekçilikle </p><p>benzerlik ve örtüşümü, aynı zamanda Antropoloji, Süreçsel ve Postsüreçsel Arkeoloji gibi kültür </p><p>disiplinlerine de önemli veriler sağlamaktadır.</p><p>Yapılan bu çalışmada Anadolu’da direnerek de olsa sürdürülen geleneksel çömlekçiliğin pişirim </p><p>teknikleri ve evreleri, akademik ve kültürel önemi anlatılmak istenmiştir.</p><p>Anahtar Kelimeler: Çömlekçilik, Açık Pişirim, SOKÜM, Seramik</p> |
|