<p>Bu çalışmada, 22 Eylül 1971 tarihinde yürürlüğe giren anayasa değişiklikleri, yürütme erki çerçevesinde incelenmektedir. Anayasa değişiklikleri, 12 Mart 1971’de Türk Silahlı Kuvvetleri tarafından verilen muhtıra sonrasında Nihat Erim hükümeti döneminde diğer siyasi partilerin büyük çoğunluğunun da katılımıyla hayata geçirilmiştir. Bu değişiklikler, anlık ve dönemsel bir refleksten kaynaklı ortaya çıkmamış; aksine 1961 Anayasasında getirilen hükümler çerçevesinde gelişen siyasi ortamın karşılıklı etkileşimi sonucunda gerçekleşmiştir.&nbsp; Özellikle 1961 Anayasası’nın hayata geçirilişinde uygulanan politikalar ve sonrasındaki siyasi olaylar bu değişikliklerin yapılmasındaki temel faktörlerdir.&nbsp; Çalışma, Adalet Partisi’nin iktidara gelişi sonrası aşamalı bir şekilde gündeme getirdiği 1961 Anayasası’na yönelik eleştirilere ve değişiklik talepleri üzerine yoğunlaşmaktadır. Özellikle Süleyman Demirel’in genel başkan olarak seçilmesi sonrasında 1965 yılında iktidara gelen Adalet Partisi, kontrollü uzlaşı olarak tanımlanabilecek bir siyasi davranış biçimi geliştirmiştir. Bu şekilde, 27 Mayıs Askeri Darbesi ile ülke idaresinde güçlü bir konuma yerleşen ordunun kendisine karşı davranışını makul bir noktaya getirmeyi ve ilişkileri normalleştirmeyi amaçlamıştır. Böylece, millî iradeyi temsil eden siyasi iktidarın icra yetkisini tek başına kullanabilmesini kolaylaştırmayı hedeflemiştir. Ayrıca, iktidarında meydana gelen anarşi olaylarının artışı ve buna karşı önlem almadaki etkisizliğine yönelik eleştirilere karşı anayasayı sorumlu tutarak söylemine meşruiyet sağlamaya çalışmış ve anayasa değişikliklerinin gerekliliği konusunda ikna edici bir rol almaya gayret etmiştir. Yine de Adalet Partisi’nin bu yaklaşımına karşı gelişen söylem, sorunların çözümü için iktidarın elinde bulunan yasal yetkilerin etkili bir biçimde kullanılmasına dikkat çekmiştir. İlave olarak çalışmada partinin, 12 Mart Muhtırası ile iktidardan uzaklaştırılmış olmasına rağmen, anayasa değişikliklerini desteklemesindeki nedenler açıklanmıştır. Diğer yandan, siyasi partilerin, Türk Silahlı Kuvvetleri ve kamuoyunun anayasa değişikliklerine yönelik tutumları incelenerek yapılan değişikliklerin kapsamı açıklığa kavuşturulmuştur. Çalışmanın temel argümanı 1971 anayasa değişikliklerinin bir oluşum süreci sonunda gerçekleşmesi ve bu süreçte Adalet Partisi’nin oynadığı kilit roldür. Bu sebeple de çalışmanın merkezinde Adalet Partisi’nin yer aldığı bir anlatı inşa edilmiştir.&nbsp;<br></p><p>In this study, the constitutional amendments that came into force on 22 September 1971 are examined within the framework of the executive power. These constitutional amendments were put into action with the participation of a majority of other political parties during the tenure of the Nihat Erim Government, following the memorandum issued by Turkish Armed Forces on March 12, 1971. These changes did not arise as a result of an immediate or temporary reflex; rather, they occurred as a consequence of the mutual interaction within the evolving political environment, framed by the provisions introduced in the 1961 Constitution. Particularly, the policies implemented during the implementation of the 1961 Constitution and subsequent political events are the fundamental factors in the formation process of these changes.&nbsp;&nbsp;</p><p>This study focuses on the criticisms and change demands directed at the 1961 Constitution, which the Justice Party gradually brought to the agenda after coming to power. Especially after Süleyman Demirel was elected as the Party’s leader, the Justice Party, which came to power in 1965, developed a political behaviour pattern that could be described as controlled consensus. In doing so, they aimed to moderate the behaviour of the military, which had assumed a strong position in the administration of the country after the 27 May Military Coup, towards their government, and to normalize relations. Therefore, their goal was to facilitate the ability of the political power representing the national will to exercise its executive power independently. Additionally, in response to the increasing incidents of anarchy during their rule and the perceived ineffectiveness of measures taken against it, they sought to legitimize their discourse by holding the constitution accountable and endeavored to play a persuasive role in advocating the necessity of constitutional amendments. Nevertheless, the discourse that developed in response to the Justice Party's approach has drawn attention to the effective utilization of the legal powers at the disposal of the government for addressing these issues. Furthermore, this study elucidates the reasons behind the Justice Party’s support for constitutional amendments, even after their removal from power through the March 12 Memorandum. On the other hand, it delineates the positions of political parties, the Turkish Armed Forces and public opinion concerning constitutional amendments, ultimately shedding light on the scope of the implemented changes. The central argument of this study posits that the 1971 constitutional amendments occurred as a result of a formative process, with the Justice Party playing a pivotal role therein. Hence, the narrative framework of this study is constructed around the central presence of the Justice Party.<br></p>