Türk el dokumaları içerisinde torbalar ihtiyaçlar için yapılan dokumalardandır. Denizli ve çevresi Anadolu’da Yörük ve Türkmen gruplarının yoğun olarak iskân edildiği yerlerdendir. Bu yerleşimlerle zengin bir dokuma kültürü oluşmuştur. Dokumalarımız sadece bir yer yaygısı olarak algılansa da bu görünümün arkasında derin kültürel ve tarihsel sürecin, anonim Türk estetiğinin, Anadolu Türk etnografyasının derin bir dünyasıdır denilebilir. Türk dokumalarında yanışlar (motifler) anlamlı ve geleneksel bir üslupla sembolize edilirler. Dokumayı yapanlar kendisini, sosyal ya da ekonomik çevresini, sevinç ya da yasını, sembolik değerler vererek motiflerinde biçimlendirirler. Yaygılardaki yanışlar, onun tasarladığı veya aktarmayı düşündüğü olayın veya nesnenin sembolik karşılığıdır ve Türk dokumalarına ruhunu veren de bu temel özgünlüğüdür. Türk dokumalarındaki her bir estetik değer, sembolik anlamlarla yüklenmiş objelerdir denilebilir. Kapı Türk mitolojisinde önemli bir yer tutar. Çal ve köylerinde yaptığımız alan araştırmalarında “Cennet kapısı” (Paşa kapısı) adı verilen torbaların en önemli dokumalar arasında yer aldığı tespit edilmiştir. Araştırma Çal ve köylerinde alan araştırması yöntemi, sözlü görüşme tekniği ve literatür araştırması ile gerçekleştirilmiştir. Tespit edilen 33 örnek arasından 7 örneğin desen ve teknik özellikleri değerlendirilmiştir. Desen açısından benzer özellik gösteren bir seccade de karşılaştırma açısından kullanılmıştır. Özgün bir dokuma grubu tespit edilerek dokuma kültürüne katkıda bulunulmuştur.Among Turkish hand weavings, bags are one of the weavings made for necessities. Denizli and its surroundings are one of the places in Anatolia where Yoruk and Turkmen groups were intensively settled. A rich weaving culture was formed with these settlements. Although our weavings are perceived only as a floor covering, it can be said that behind this appearance is a deep world of deep cultural and historical process, anonymous Turkish aesthetics, Anatolian Turkish ethnography. In Turkish weavings, the motifs are symbolized in a meaningful and traditional style. The weavers shape themselves, their social or economic environment, their joy or grief in their motifs by giving them symbolic values. The burnings in the weavings are the symbolic equivalent of the event or object that the weaver conceives or intends to convey, and it is this fundamental originality that gives Turkish weavings their soul. It can be said that each aesthetic value in Turkish weavings are objects loaded with symbolic meanings. The door has an important place in Turkish mythology. In the field research we conducted in Çal and its villages, it was determined that the bags called “Paradise gate” (Pasha gate) are among the most important weavings. The research was conducted in Çal and its villages with field research method, oral interview technique and literature research. Among the 33 samples identified, the design and technical characteristics of 7 samples were evaluated. A prayer rug with a similar pattern was also used for comparison. A unique weaving group was identified and a contribution was made to the weaving culture.