Amaç: 12-17 yaş grubu suça sürüklenen çocukların sosyodemografik, ailesel ve klinik özelliklerinin sürüklenmiş oldukları suç türlerine göre incelenmesi ve çocukları suça sürüklenmeden korumak için geliştirilecek önlemlere veri sağlanması amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntem: Çalışmamızda 01 Ocak 2011 - 31 Aralık 2021 tarihleri arasında Süleyman Demirel Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi Adli Tıp Ana Bilim Dalına suça sürüklenen ve ceza sorumluluğu değerlendirilmesi için gönderilen 12-17 yaş aralığındaki çocuk olgular hakkında düzenlenen raporlar geriye dönük incelenmiştir. Olguların yaş, cinsiyet, eğitim durumu, ikamet ettiği yer, kiminle yaşadığı, ekonomik durumu, anne-babanın yaşı ve eğitim düzeyi, mesleği gibi sosyo-demografik özelliklerinin yanı sıra, sürüklendiği suç türü, suç tekrarı, suça kiminle sürüklendiği, mental kapasitesi, ruhsal hastalığı olup olmadığı, ailesinde suç işleyen olup olmadığı, cezaevinde ebeveyni olup olmadığı, sigara, alkol, uyuşturucu, uyarıcı, uyutucu madde kullanıp kullanmadığı değerlendirilmiştir. Çalışmamız retrospektif bir çalışma olup istatistiksel karşılaştırmalarda Pearson ki-kare, Shapiro Wilk's, Kolmogrov Smirnov, Levene's, Mann Whitney-U testleri kullanılmıştır. Bulgular: Elde edilen verilere göre; suça sürüklenen çocukların cinsiyet, yaş, eğitim düzeyi, gelir düzeyi, yaşadığı yer, kardeş sayısı, madde kullanımı, ailenin eğitim ve gelir düzeyi, mental kapasite ve psikiyatrik bozukluk gibi durumları bazı suç türlerine sürüklenmelerinde daha belirleyici risk faktörleri olarak saptandı. Erkek çocukların kız çocuklarına göre, il merkezinde yaşayanların köy, kasaba ve ilçe yaşayanlara göre, ailesinde suç öyküsü bulunanların bulunmayanlara göre, sigara, alkol ve uyuşturucu, uyutucu, uyarıcı madde kullanımı olanların kullanmayanlara göre şiddet dışı suçlara, şiddet ve cinsel suçlara göre istatistiksel olarak anlamlı derecede daha fazla sürüklendiği belirlendi. Şiddet dışı suçlara sürüklenen olguların tekrar suça sürüklenmeleri diğer suç türlerinden istatistiksel olarak anlamlı derecede daha fazlaydı. Olguların suça sürüklendiklerinde yanlarında birinin olup olmaması incelendiğinde şiddet dışı suçlara akranları ile birlikte sürüklenmelerinin diğer suç türlerine göre istatistiksel olarak anlamlı derecede daha fazla olduğu saptandı. Sonuç: Biyopsikososyal gelişimi henüz tamamlanmamış olduğundan ergenlik dönemindeki çocukların ceza sorumluluğu değerlendirmesinin bireysel, ailesel, çevresel tüm yönleri ile bir bütün olarak yapılması, suça sürüklenen çocukların cezalandırılmak yerine topluma kazandırılmaları için gerekli sağlık, eğitim, danışmanlık, barınma gibi çocuklara özgü güvenlik tedbirlerinin alınması, başta aileler olmak üzere tüm sosyal kurumların çocukların korunması ve sağlıklı büyümeleri açısından destek sağlayacak şekilde organize olmaları gerekmektedir. Sürüklenilen suç türlerine göre suça sürüklenen çocukların sosyodemografik ve klinik özelliklerini araştıran çalışmalarla özellikle suç türlerine yoğunlaşarak, risk faktörlerinin belirlenmesi alınacak önlemler açısından yol gösterici olacak ve elde edilecek veriler çocukların suça sürüklenmelerine engel olacak düzenlemelerin yapılmasına katkı sağlayacaktır. Anahtar Kelimeler : Suça sürüklenen çocuk, Suç türleri, Ceza sorumluluğu, Şiddet.
Objective: The study aimed to examine the socio-demographical, familial and clinical characteristics of juveniles between the ages of 12-17 who were dragged into crime and to provide data for the precautions to be taken in order to protect juveniles before they are dragged into crime. Material and Method: The reports of juvenile cases that were dragged into crime between the ages of 12 and 17 and were sent to Süleyman Demirel University Faculty of Medicine Forensic Medicine Department between January 01, 2011 and December 31, 2021 for criminal responsibility evaluation were examined retrospectively. In addition to socio-demographical characteristics of the cases such as age, gender, education level, place of residence, who they live with, economical condition and age, education level and occupation of their parents, the crime types they were dragged into, repetition of the crime, with whom they were dragged into crime, their mental capacities, whether they smoke or take drugs, alcohol, stimulants or sedatives and the presence of any mental disease, any criminals in family or a parent in prison were evaluated. This was a retrospective study which used Pearson chi-square, Shapiro Wilk's, Kolmogrov Smirnov, Levene's and Mann Whitney-U tests for statistical comparisons. Results: Based on acquired data; gender, age, education level, income level, place of residence, number of siblings, substance abuse, mental capacity and conditions like psychiatric disorder of the juveniles dragged into crime and education and income level of their parents were detected risk factors more determining in dragging them into some crime types. It was determined that the rate of being dragged into crimes other than violence compared to violence or sex crimes in juveniles was higher in males compared to females, in juveniles living in city center compared to those living in village, town and province, in individuals with a familial crime history compared to those who did not and in individuals who smoke or take drugs, alcohol, sedatives or stimulants. The rate of being re-dragged into crime was higher in cases dragged into crimes other than violence was significantly higher than other crime types statistically. When the presence of an accompany at the time of being dragged into crime was evaluated for the cases, being dragged into crimes other than violence in the presence of their peers was statistically significantly higher compared to other crime types. Conclusion: Criminal responsibility evaluation of adolescents must be performed as a whole in all individual, familial and environmental aspects since their bio-psychosocial development is incomplete yet and juvenile-related safety precautions such as health, education, consultancy and sheltering should be taken to save juveniles dragged into crime instead of punishing them and all social institutions, especially families, should be organized to provide support so that the juveniles would be protected and grow up healthily. Through studies investigating socio-demographical and clinical characteristics of juveniles dragged into crime based on crime types, determining risk factors through focusing on crime types especially would be leading in terms of precautions to be taken and would contribute to the arrangements to be made prevent juveniles from being dragged into crime. Keywords : Juvenile dragged into crime, Crime types, Criminal responsibility, Violence.
Tez (Tıpta Uzmanlık) - Süleyman Demirel Üniversitesi, Tıp Fakültesi, Adli Tıp Anabilim Dalı, 2022.
Kaynakça var.
Amaç: 12-17 yaş grubu suça sürüklenen çocukların sosyodemografik, ailesel ve klinik özelliklerinin sürüklenmiş oldukları suç türlerine göre incelenmesi ve çocukları suça sürüklenmeden korumak için geliştirilecek önlemlere veri sağlanması amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntem: Çalışmamızda 01 Ocak 2011 - 31 Aralık 2021 tarihleri arasında Süleyman Demirel Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi Adli Tıp Ana Bilim Dalına suça sürüklenen ve ceza sorumluluğu değerlendirilmesi için gönderilen 12-17 yaş aralığındaki çocuk olgular hakkında düzenlenen raporlar geriye dönük incelenmiştir. Olguların yaş, cinsiyet, eğitim durumu, ikamet ettiği yer, kiminle yaşadığı, ekonomik durumu, anne-babanın yaşı ve eğitim düzeyi, mesleği gibi sosyo-demografik özelliklerinin yanı sıra, sürüklendiği suç türü, suç tekrarı, suça kiminle sürüklendiği, mental kapasitesi, ruhsal hastalığı olup olmadığı, ailesinde suç işleyen olup olmadığı, cezaevinde ebeveyni olup olmadığı, sigara, alkol, uyuşturucu, uyarıcı, uyutucu madde kullanıp kullanmadığı değerlendirilmiştir. Çalışmamız retrospektif bir çalışma olup istatistiksel karşılaştırmalarda Pearson ki-kare, Shapiro Wilk's, Kolmogrov Smirnov, Levene's, Mann Whitney-U testleri kullanılmıştır. Bulgular: Elde edilen verilere göre; suça sürüklenen çocukların cinsiyet, yaş, eğitim düzeyi, gelir düzeyi, yaşadığı yer, kardeş sayısı, madde kullanımı, ailenin eğitim ve gelir düzeyi, mental kapasite ve psikiyatrik bozukluk gibi durumları bazı suç türlerine sürüklenmelerinde daha belirleyici risk faktörleri olarak saptandı. Erkek çocukların kız çocuklarına göre, il merkezinde yaşayanların köy, kasaba ve ilçe yaşayanlara göre, ailesinde suç öyküsü bulunanların bulunmayanlara göre, sigara, alkol ve uyuşturucu, uyutucu, uyarıcı madde kullanımı olanların kullanmayanlara göre şiddet dışı suçlara, şiddet ve cinsel suçlara göre istatistiksel olarak anlamlı derecede daha fazla sürüklendiği belirlendi. Şiddet dışı suçlara sürüklenen olguların tekrar suça sürüklenmeleri diğer suç türlerinden istatistiksel olarak anlamlı derecede daha fazlaydı. Olguların suça sürüklendiklerinde yanlarında birinin olup olmaması incelendiğinde şiddet dışı suçlara akranları ile birlikte sürüklenmelerinin diğer suç türlerine göre istatistiksel olarak anlamlı derecede daha fazla olduğu saptandı. Sonuç: Biyopsikososyal gelişimi henüz tamamlanmamış olduğundan ergenlik dönemindeki çocukların ceza sorumluluğu değerlendirmesinin bireysel, ailesel, çevresel tüm yönleri ile bir bütün olarak yapılması, suça sürüklenen çocukların cezalandırılmak yerine topluma kazandırılmaları için gerekli sağlık, eğitim, danışmanlık, barınma gibi çocuklara özgü güvenlik tedbirlerinin alınması, başta aileler olmak üzere tüm sosyal kurumların çocukların korunması ve sağlıklı büyümeleri açısından destek sağlayacak şekilde organize olmaları gerekmektedir. Sürüklenilen suç türlerine göre suça sürüklenen çocukların sosyodemografik ve klinik özelliklerini araştıran çalışmalarla özellikle suç türlerine yoğunlaşarak, risk faktörlerinin belirlenmesi alınacak önlemler açısından yol gösterici olacak ve elde edilecek veriler çocukların suça sürüklenmelerine engel olacak düzenlemelerin yapılmasına katkı sağlayacaktır. Anahtar Kelimeler : Suça sürüklenen çocuk, Suç türleri, Ceza sorumluluğu, Şiddet.
Objective: The study aimed to examine the socio-demographical, familial and clinical characteristics of juveniles between the ages of 12-17 who were dragged into crime and to provide data for the precautions to be taken in order to protect juveniles before they are dragged into crime. Material and Method: The reports of juvenile cases that were dragged into crime between the ages of 12 and 17 and were sent to Süleyman Demirel University Faculty of Medicine Forensic Medicine Department between January 01, 2011 and December 31, 2021 for criminal responsibility evaluation were examined retrospectively. In addition to socio-demographical characteristics of the cases such as age, gender, education level, place of residence, who they live with, economical condition and age, education level and occupation of their parents, the crime types they were dragged into, repetition of the crime, with whom they were dragged into crime, their mental capacities, whether they smoke or take drugs, alcohol, stimulants or sedatives and the presence of any mental disease, any criminals in family or a parent in prison were evaluated. This was a retrospective study which used Pearson chi-square, Shapiro Wilk's, Kolmogrov Smirnov, Levene's and Mann Whitney-U tests for statistical comparisons. Results: Based on acquired data; gender, age, education level, income level, place of residence, number of siblings, substance abuse, mental capacity and conditions like psychiatric disorder of the juveniles dragged into crime and education and income level of their parents were detected risk factors more determining in dragging them into some crime types. It was determined that the rate of being dragged into crimes other than violence compared to violence or sex crimes in juveniles was higher in males compared to females, in juveniles living in city center compared to those living in village, town and province, in individuals with a familial crime history compared to those who did not and in individuals who smoke or take drugs, alcohol, sedatives or stimulants. The rate of being re-dragged into crime was higher in cases dragged into crimes other than violence was significantly higher than other crime types statistically. When the presence of an accompany at the time of being dragged into crime was evaluated for the cases, being dragged into crimes other than violence in the presence of their peers was statistically significantly higher compared to other crime types. Conclusion: Criminal responsibility evaluation of adolescents must be performed as a whole in all individual, familial and environmental aspects since their bio-psychosocial development is incomplete yet and juvenile-related safety precautions such as health, education, consultancy and sheltering should be taken to save juveniles dragged into crime instead of punishing them and all social institutions, especially families, should be organized to provide support so that the juveniles would be protected and grow up healthily. Through studies investigating socio-demographical and clinical characteristics of juveniles dragged into crime based on crime types, determining risk factors through focusing on crime types especially would be leading in terms of precautions to be taken and would contribute to the arrangements to be made prevent juveniles from being dragged into crime. Keywords : Juvenile dragged into crime, Crime types, Criminal responsibility, Violence.