Musa Çelebi’nin Rumeli’ye geçiş öyküsü Osmanlı kaynaklarındaçok kısa ve önemsiz bir olay olarak sunulur. Bu olay Mehmed’inİsfendiyaroğlu ve Mircea ile yaptığı ittifakla gerçekleşmiş kabul ediliyor.Modern araştırmacılar da Osmanlı vakanüvislerinin anlatılarının etkisindekalmış görünüyorlar. Oysa yeni keşfedilen Bizans ve Latin kaynaklarıdurumun böyle olmadığını ve Musa’nın Rumeli’ye geçirilmesinin çok dahafazla sayıda bir müttefik grubunun ortak operasyonu olduğunu gösteriyor. Bumüttefikler, Bayezid’in şehzadeleri arasındaki mücadele dönemini kendiçıkarları doğrultusunda uzatmayı ve bu statükodan avantaj sağlamak isteyenHıristiyan ve Müslüman unsurlardı. Balkanlar ve Anadolu’daki aynı aktörlerbu ortak girişimlerini Osmanlı tarihinin başka dönemlerinde de tekrarladılarve başka Osmanlı taht-müddeilerini desteklediler. Bu bağlamda, Musa’nınRumeli macerası, Osmanlı vak’anüvistlerince(sanki)kasıtlı olarak ‘gizlenen’daha geniş cepheli Anadolu-Balkan ittifakının ortak eseridirThe history of Mousa Tschelebi’ transportation to Rumelia isconsidered as insignificant event in Ottoman sources in very short accounts.In addition, this event has been connected with the alliances which had beenmade among Mehmed, the rulers of Karaman and Sinope and Vlachianprince. Modern scholars seems to have been following the accounts ofOttoman chroniclers. However, the newly discovered Byzantine, Ottomanand Latin sources say otherwise. They reveal that in the transportation ofMousa to Rumelia was involved a common operation of a much greater number of allies. These allies were, in fact, the Christian and Muslim elements, whose target was to extend the duration of the struggles among the princes of Bajezid I in their own interest, and to take advantage of this statusquo. These same actors in the Balkans and Anatolia, revived this common attempt in the different periods of Ottoman history and they continued to provide support the other pretenders at the Ottoman side. In this conjection, Musa’s adventure in Rumelia is obviously co-production of a wider front of Anatolian-Balkanian allies, a fact which had been intentionally ‘hidden’ by Ottoman chroniclers.