özdeşleştirilmiş ve onunla olan ilişkisi hep canlı olagelmiştir. Farsça’daçiçek mânâsına gelen gül, ömrünün kısalığı nedeniyle hem dünya hayatınıngeçiciliğine işaret ederken, hem de bâkî olan ahiret âlemine hazırlanmayı îkazeder. Bütün bu yorumlardan da öte gül, ilahî güzelliğin ve bu güzelliğin işaretiolan Hz. Peygamber'in simgesi olarak kabul edilmiştir.Gül bitkisi, Kur’an’da “Gök yarılıp da kızarmış yağ renginde gül gibiolduğu zaman, Rabb’inizin hangi nimetlerini sayarsınız yalan,” diyegeçmektedir. Gülün, Hz. Peygamber’in sembolü olduğu, O’nun (s.a) yüzününgüzelliğini hatırlattığı, kabrinin “gül bahçesi”, insanlığa tebliğ ettiği Kur’ân-ıKerim’in de “gül tohumları saçan” bir kitap olduğu ifade edilmiştir. Yine inanışagöre gülün, miraç gecesinde, O’nun terinden meydana geldiği şeklinde rivayetlervardır. Hz. Peygamber’in güzel kokusu ile gülün güzel kokusu özdeşleştirilerektasavvufta, edebiyatta benzetmelere konu olmuş, inandırıcılığını kabul ettirmekiçin de Rasûlullah’a (s.a) atfen rivayetler uydurulmuştur.Bu araştırmada, İslâm edebiyatında önemli yer işgal eden gül kültürü,Hz. Peygamber ile ilişkilendirilmesi ve konuyla ilgili zikredilen rivayetlerinkaynakları ile güvenirlik/sıhhat durumları incelenecektir.