Hospitals are buildings with complex systems, founded on large areas, accommodating numerous spaces and, using different naming and classifications as distinct from the daily language. Hence, wayfinding is highly important for users to get needed services quickly and timely and without feeling any discomfort at hospitals. In the context of this study aiming to indicate the significance and necessity of easily perceivable information and guidance in outpatient clinics of healthcare establishments, on-site monitoring was performed for the warning and direction signs in a state hospital in Trabzon based on Bechtel and Churchman’s (2002) findings on wayfinding strategy (proceeding to the target after seeing it, following a route reaching the target, using certain environmental elements, using a mental image or cognitive maps). After that, the behaviours of the visitors in the building were observed according to O’Neill’s (1991) wayfinding behaviour criteria, and a survey was conducted with these visitors. During observation, the individuals’ actions of asking questions, stopping to examine close surrounding or reading signboards and making their way back were noted. The study attempted to explore how information boards and pointers facilitated and helped the individuals’ movements, and whether or not they provided sufficient guidance in wayfinding.  Hastaneleralan olarak büyük, çok sayıda farklı mekanı bünyesinde barındıran, insanlarıngündelik kullandıkları dilden çok farklı isimlendirmelerin vesınıflandırmaların kullanıldığı karmaşık sistemli yapılardır. Hastanelerdekullanıcının ihtiyaç duyduğu hizmeti rahatsızlık duymadan, hızlı ve zamanındaalabilmesi için yön bulma konusu önem taşır. Sağlıkyapılarının poliklinik kısımlarında kolay algılanabilir bilgi ve yönlendirmeninönem ve gerekliliğini ortaya koymayı amaçlayan bu çalışma kapsamında Trabzonilinde yer alan bir devlet hastanesinde mevcut duruma ilişkin uyarı veyönlendirme levhaları Bechtel, Churchman’ın (2002) yön bulma stratejisineilişkin saptamaları (hedefi gördükten sonra ona doğru ilerlemek, hedefe ulaşanbir yolu izlemek, çevresel birtakım elemanları kullanmak, zihinsel bir imajınya da bilişsel haritaların elde kullanımı) baz alınarak yerinde tespitçalışması yapılmıştır. Bu çalışmanın ardından yapıyı kullanan ziyaretçilerindavranışları O’Neill’in (1991) yön bulma davranış ölçütlerine göre gözlemlenmişve gözlenen ziyaretçilere anket çalışması yapılmıştır. Bu gözlem sırasındabireyin soru sorma, yakın çevreyi incelemek için duraksama, yazıları okumakiçin duraksama ve geri dönüş eylemleri dikkate alınmış, yön bulma kolaylığınınsağlanmasında bilgilendirme panoları ve işaretçilerin bireyin hareketlerini nedenli kolaylaştırıp yardımcı olduğu ve yeterli yönlendirmeyi sağlayıpsağlayamadığı belirlenmeye çalışılmıştır.