Mark Rothko’nunresimleri dış gerçekliği taklit etmez ve hiçbir öykü anlatmazken, içten dışayayılan sessizlik, izleyiciyi resmin içine hapseder. Sanatçı hedeflediği buruhsal durumu özellikle New York’taki Seagram Binası için yaptığı resimlerdeoluşturur. Ancak sergi mekanının da işin bir parçası olduğunu düşündüğü için resimleriLondra’daki Tate Gallery’ye verir. Rothko’nun bu sessiz dil ile mekanı dönüştürmesi ve izleyiciyi bu yerleştirmeyedahil etmesi çalışmanın ana konusudur. Buradaki amaç sözü edilen “sessizlik” iaçımlamak, Rothko’nun bu sessiz dil ile temas ettiği noktaları ve mekan ile ilişkisini belirlemektir.