Opticalmodel analyses of the 16O+12C elastic scattering at theincident energies ELAB=62,75, 80, 94.8, 100, 115.9 and 124 MeV were performed by using differentphenomenological potential forms. Possible complex nuclear potential forms,which would provide a certain degree of agreement between the experimental dataand the theoretical calculations, were examined in the construction of theoptical potential. The structure of the considered nuclear potentials consistedof a deep, attractive, WS2 (Woods-Saxon square) type real part and relativelyshallow, absorptive imaginary parts. The imaginary potential shapesinvestigated in this study were chosen in four different forms; WSV (Woods-Saxonvolume), WS2V, WSV+ WSDS (Woods-SaxonDifferential surface) and WS2V+WSDS. It was found that,the analyses with the potentials having WSV+WSDS type andWS2V+WSDS type imaginary parts produced similar resultsthat explained the differential cross-section measurements of the 16O+12Csystem better than the other phenomenological potential forms. The agreementbetween the theoretical analyses and the experimental data was determined byusing usual χ2 criterion.
16O+12C esnek saçılmasının optik modelanalizleri, farklı fenomenolojik potansiyel formları kullanılarak ELAB=62, 75, 80, 94.8, 100,115.9 ve 124 MeV gelme enerjileri için çalışıldı. Optik potansiyelin inşasında,deneysel veriler ile teorik hesaplamalar arasında belirli bir düzeyde uyumsağlanmasına imkân verebilecek karmaşık nükleer potansiyel formları denendi. İlgilinükleer potansiyellerin yapısı; derin, çekici, WS2 (Woods-Saxon kare) formundagerçel bir kısım ile nispeten sığ, soğurucu sanal kısımlardan oluşturuldu. Buçalışmada araştırılan sanal potansiyeller; WSH (Woods-Saxon hacim),WS2H, WSH+ WSDY (Woods-Saxon Diferansiyelyüzey) ve WS2H+WSDY olmak üzere 4 farklı formda seçildi. WSH+WSDYtipi ve WS2H+WSDY tipindeki sanal potansiyellerkullanılarak yapılan analizlerin benzer sonuçlar ürettiği ve 16O+12Csistemine ait tesir-kesiti ölçümlerini açıklamada, diğer fenomenolojik potansiyelformlarına göre daha başarılı olduğu bulundu. Teorik analizler ile deneysel verilerarasındaki uyum χ2 hatahesabı ile belirlendi.