<p>Propaganda, her yeni ideolojide ve yeni üretim ilişkisinde imgeler ile görünür kılınmıştır. Propaganda</p><p>imgesinin gösterim biçimleriyle sunulduğu en etkili yerlerden biri ise güncel teknolojinin görsel ve</p><p>işitsel araçları olur. Özellikle sayısal yayın teknolojileri ile yaratılan görsel dil propaganda için araç</p><p>olmakla kalmamış, 1900’lerin başından itibaren ideolojik tavrını göstermek isteyen sanatçıları da</p><p>etkisi altına almıştır. Bu etki ilk olarak sayısal teknolojinin çıktılarının birebir geleneksel imgesel</p><p>gösterge düzlemlerine eklenmesiyle kendini göstermiştir. Teknolojinin imgelerini ve çıktılarını sanatın</p><p>içine dahil eden anlayışla birlikte, sanatçıların pek çoğu ideolojik söylemini bu araçlarla üretilen</p><p>imgeler çerçevesinde geliştirmeye başlar. Propaganda imgelerinin sanatsal aktarım biçimlerindeki</p><p>değişim net olarak izlenirken bu sanatsal uygulama biçimleri kuramsal olarak temellenmeye başlar ve</p><p>Postmodern dönemin yöntemlerinden biri olan “yenidenüretim” içinde karşılığını bulur. Bu üretim</p><p>biçiminde bilgi akışının gerçekleştiği medya ve araçlarına ait görüntüler de dahil olmak üzere</p><p>üretilmiş her tür imge bağlamından kopartılarak başka bir yapıtın nesnesine dönüştürülmektedir.</p><p>Sonuç olarak araştırmada toplumsal koşullar ve değişen araçlar da düşünülerek propaganda amaçlı</p><p>üretilmiş imgelerin resim sanatındaki üretim ilişkileri ve bu resimlerin etki alanı tespit edilmeye</p><p>çalışılmıştır.</p>