ObjectiveIn this study, it was aimed to determine the frequencyof encountering violence by healthcare personnelworking in a Research and Application Hospital andrelated factors.Material and MethodsWithout choosing a sample, all healthcare personnelworking in Süleyman Demirel University Researchand Application Hospital were included in the study,and 481 personnel (70.6%) were reached. TheViolent Incident Form (VIF) was used to collect thedata. Descriptive statistics, independent groups t-test,chi-square test and multiple advanced analyzes wereused in statistical evaluation.ResultsIt is stated that 30.2% of the employees havebeen subjected to violence in any period of theirprofessional life; It was found that 19.6% of thosewho have experienced violence in the last year. Themajority of the aggressors were patients (58.7%) andtheir relatives (60.2%) and 75.5% were men. While19.6% of those who were exposed to violence didnot react after the incident; only 16.1% of them hadcomplained. It was determined that only 11.8% of 474healthcare workers knew the white code applicationcorrectly. It was found that 68.5% of them either didnot know where to apply after the violence or knewincompletely / wrongly. 30.1% had thought to quittheir job after being subjected to violence and only22.4% had complained. Only 5.6% of 143 healthcareworkers who were subjected to violence received areport of assault; Only 1 (0.7%) incident had a workaccident report due to violence.ConclusionIt was observed that one out of every 3 healthcareworkers was exposed to violence in a period of theirprofessional life, and the exposure was significantlyhigher in female healthcare workers. It has beendetermined that thinking that violence incidentsincrease throughout the country and in the institutionwhere they work, witnessing an incident of violenceand complaining to the patient rights unit increasethe risk of violence for healthcare workers. On theother hand, it was determined that after the violence,most of the employees knew where to apply andthe application of white code at all, incompletely orincorrectly.AmaçBu çalışmada bir Araştırma ve Uygulama Hastanesi’ndeçalışan sağlık personelinin şiddet ile karşılaşmasıklığı ve ilişkili etmenlerin saptanması amaçlanmıştır.Gereç ve YöntemÖrneklem seçilmeden Süleyman Demirel ÜniversitesiAraştırma ve Uygulama Hastanesi’nde çalışan tümsağlık personeli çalışma kapsamına alınmış, 481 personele(%70.6) ulaşılmıştır. Verilerin toplanmasındaŞiddet Olay Formu’ndan (The Violent Incident Form-VIF) faydalanılmıştır. İstatistiksel değerlendirmede tanımlayıcıistatistikler ve ki-kare testi kullanılmıştır.BulgularÇalışanların %30.2 ’sinin meslek hayatlarının herhangibir döneminde şiddete uğradığı; son bir yıl içindeşiddete uğrayanların ise %19.6 olduğu tespit edildi.Saldırganların büyük çoğunluğu hasta (%58.7) vehasta yakınlarından (%60.2) oluşmaktaydı ve %75.5’ierkekti. Şiddete maruz kalanların olaydan sonra%19.6’sı tepki vermezken; sadece %16.1’i şikâyetçiolmuştu. Beyaz kod uygulamasını 474 sağlık çalışanınınsadece %11.8’inin doğru olarak bildiği tespit edildi.Şiddet sonrası %68.5’inin nereye başvurulacağınıya hiç bilmediği ya da eksik/yanlış bildiği tespit edildi.Şiddete uğradıktan sonra %30.1’i işi bırakmayı düşünmüştüve sadece %22.4’ü şikâyetçi olmuştu. Şiddeteuğrayan 143 sağlık çalışanının sadece %5.6’sıdarp raporu almış; sadece 1 (%0.7) olayda şiddet nedeniyleiş kazası raporu alınmıştı.SonuçHer 3 sağlık çalışanından birinin meslek hayatının birdöneminde şiddete maruz kaldığı, maruziyetin kadınsağlık çalışanlarında anlamlı yüksek olduğu görülmüştür.Şiddet olaylarının ülke genelinde ve çalışılankurumda arttığını düşünmenin, şiddet olayına şahitolma ve hasta hakları birimine şikâyet edilmenin sağlıkçalışanlarının şiddete uğrama riskini arttırdığı tespitedilmiştir. Buna karşın şiddet olayı sonrasında çalışanlarınbüyük çoğunluğunun nereye başvurulacağınıve beyaz kod uygulamasını ise hiç, eksik veya yanlışbildikleri tespit edilmiştir.