VIOLENCE AGAINST HEALTHCARE WORKERS AND RELATED FACTORS: RESEARCH PRACTICE HOSPITAL EXAMPLE

BATMAZ, Kıymet; SÜLEYMAN DEMİREL ÜNİVERSİTESİ TIP FAKÜLTESİ HALK SAĞLIĞI AD; USKUN, Ersin; SÜLEYMAN DEMİREL ÜNİVERSİTESİ, TIP FAKÜLTESİ, DAHİLİ TIP BİLİMLERİ BÖLÜMÜ, HALK SAĞLIĞI ANABİLİM DALI; AYDIN, Gamze; SAĞLIK BİLİMLERİ ÜNİVERSİTESİ, GÜLHANE TIP FAKÜLTESİ, DAHİLİ TIP BİLİMLERİ BÖLÜMÜ, HAVA VE UZAY HEKİMLİĞİ ANABİLİM DALI

dc.creator	BATMAZ, Kıymet; SÜLEYMAN DEMİREL ÜNİVERSİTESİ TIP FAKÜLTESİ HALK SAĞLIĞI AD
dc.creator	USKUN, Ersin; SÜLEYMAN DEMİREL ÜNİVERSİTESİ, TIP FAKÜLTESİ, DAHİLİ TIP BİLİMLERİ BÖLÜMÜ, HALK SAĞLIĞI ANABİLİM DALI
dc.creator	AYDIN, Gamze; SAĞLIK BİLİMLERİ ÜNİVERSİTESİ, GÜLHANE TIP FAKÜLTESİ, DAHİLİ TIP BİLİMLERİ BÖLÜMÜ, HAVA VE UZAY HEKİMLİĞİ ANABİLİM DALI
dc.date	2022-03-01T00:00:00Z
dc.date.accessioned	2022-05-10T10:58:55Z
dc.date.available	2022-05-10T10:58:55Z
dc.identifier	https://dergipark.org.tr/tr/pub/sdutfd/issue/68474/947513
dc.identifier	10.17343/sdutfd.947513
dc.identifier.uri	http://acikerisim.sdu.edu.tr/xmlui/handle/123456789/96214
dc.description	ObjectiveIn this study, it was aimed to determine the frequencyof encountering violence by healthcare personnelworking in a Research and Application Hospital andrelated factors.Material and MethodsWithout choosing a sample, all healthcare personnelworking in Süleyman Demirel University Researchand Application Hospital were included in the study,and 481 personnel (70.6%) were reached. TheViolent Incident Form (VIF) was used to collect thedata. Descriptive statistics, independent groups t-test,chi-square test and multiple advanced analyzes wereused in statistical evaluation.ResultsIt is stated that 30.2% of the employees havebeen subjected to violence in any period of theirprofessional life; It was found that 19.6% of thosewho have experienced violence in the last year. Themajority of the aggressors were patients (58.7%) andtheir relatives (60.2%) and 75.5% were men. While19.6% of those who were exposed to violence didnot react after the incident; only 16.1% of them hadcomplained. It was determined that only 11.8% of 474healthcare workers knew the white code applicationcorrectly. It was found that 68.5% of them either didnot know where to apply after the violence or knewincompletely / wrongly. 30.1% had thought to quittheir job after being subjected to violence and only22.4% had complained. Only 5.6% of 143 healthcareworkers who were subjected to violence received areport of assault; Only 1 (0.7%) incident had a workaccident report due to violence.ConclusionIt was observed that one out of every 3 healthcareworkers was exposed to violence in a period of theirprofessional life, and the exposure was significantlyhigher in female healthcare workers. It has beendetermined that thinking that violence incidentsincrease throughout the country and in the institutionwhere they work, witnessing an incident of violenceand complaining to the patient rights unit increasethe risk of violence for healthcare workers. On theother hand, it was determined that after the violence,most of the employees knew where to apply andthe application of white code at all, incompletely orincorrectly.
dc.description	AmaçBu çalışmada bir Araştırma ve Uygulama Hastanesi’ndeçalışan sağlık personelinin şiddet ile karşılaşmasıklığı ve ilişkili etmenlerin saptanması amaçlanmıştır.Gereç ve YöntemÖrneklem seçilmeden Süleyman Demirel ÜniversitesiAraştırma ve Uygulama Hastanesi’nde çalışan tümsağlık personeli çalışma kapsamına alınmış, 481 personele(%70.6) ulaşılmıştır. Verilerin toplanmasındaŞiddet Olay Formu’ndan (The Violent Incident Form-VIF) faydalanılmıştır. İstatistiksel değerlendirmede tanımlayıcıistatistikler ve ki-kare testi kullanılmıştır.BulgularÇalışanların %30.2 ’sinin meslek hayatlarının herhangibir döneminde şiddete uğradığı; son bir yıl içindeşiddete uğrayanların ise %19.6 olduğu tespit edildi.Saldırganların büyük çoğunluğu hasta (%58.7) vehasta yakınlarından (%60.2) oluşmaktaydı ve %75.5’ierkekti. Şiddete maruz kalanların olaydan sonra%19.6’sı tepki vermezken; sadece %16.1’i şikâyetçiolmuştu. Beyaz kod uygulamasını 474 sağlık çalışanınınsadece %11.8’inin doğru olarak bildiği tespit edildi.Şiddet sonrası %68.5’inin nereye başvurulacağınıya hiç bilmediği ya da eksik/yanlış bildiği tespit edildi.Şiddete uğradıktan sonra %30.1’i işi bırakmayı düşünmüştüve sadece %22.4’ü şikâyetçi olmuştu. Şiddeteuğrayan 143 sağlık çalışanının sadece %5.6’sıdarp raporu almış; sadece 1 (%0.7) olayda şiddet nedeniyleiş kazası raporu alınmıştı.SonuçHer 3 sağlık çalışanından birinin meslek hayatının birdöneminde şiddete maruz kaldığı, maruziyetin kadınsağlık çalışanlarında anlamlı yüksek olduğu görülmüştür.Şiddet olaylarının ülke genelinde ve çalışılankurumda arttığını düşünmenin, şiddet olayına şahitolma ve hasta hakları birimine şikâyet edilmenin sağlıkçalışanlarının şiddete uğrama riskini arttırdığı tespitedilmiştir. Buna karşın şiddet olayı sonrasında çalışanlarınbüyük çoğunluğunun nereye başvurulacağınıve beyaz kod uygulamasını ise hiç, eksik veya yanlışbildikleri tespit edilmiştir.
dc.format	application/pdf
dc.language	tr
dc.publisher	Süleyman Demirel Üniversitesi
dc.publisher	Süleyman Demirel University
dc.relation	https://dergipark.org.tr/tr/download/article-file/1805304
dc.source	Volume: 29, Issue: 1 23-35	en-US
dc.source	1300-7416
dc.source	2602-2109
dc.source	SDÜ Tıp Fakültesi Dergisi
dc.subject	Healthcare workers,violence,workplace violence,working environment
dc.subject	Sağlık çalışanları,Şiddet,İşyerinde şiddet,Çalışma ortamı
dc.title	VIOLENCE AGAINST HEALTHCARE WORKERS AND RELATED FACTORS: RESEARCH PRACTICE HOSPITAL EXAMPLE	en-US
dc.title	SAĞLIK ÇALIŞANLARINA YÖNELİK ŞİDDET VE İLİŞKİLİ FAKTÖRLER: ARAŞTIRMA UYGULAMA HASTANESİ ÖRNEĞİ	tr-TR
dc.type	info:eu-repo/semantics/article
dc.citation	US Department of Labor, OSHA.Workplace violence.[Internet].[cited 11 November 2019].Available from: www.osha.gov/SLTC/workplaceviolence/index.html.
dc.citation	Krug EG. ‘’World Report on Violence and Health: Summary’’ Geneva: World Health Organization;2002. [Internet]. [cited 11 November 2019]. Available from: http://apps.who.int/iris/bitstream/handle/10665/42495/9241545615_eng.pdf;jsessionid=1A696C1C6FFB3C6F350A8820DE3317D0?sequence=1.
dc.citation	Warshaw LJ, Messite J. Workplace violence: Preventive and interventive strategies. J Occup Environ Med 1996;38:993-1006.
dc.citation	Saines JC. Violence and Aggression in A&E: Recommendations for Action. Accid Emerg Nurs 1999;7:8-12.
dc.citation	Özcan NK, Bilgin H. Türkiye’de sağlık çalışanlarına yönelik şiddet: Sistematik Derleme. Türkiye Klinikleri J Med Sci 2011;31(6):1452-56
dc.citation	Atan SÜ, Dönmez S. Hemşirelere karşı işyeri şiddeti. Adli Tıp Derg 2011;25(1)71-80
dc.citation	Türk Tabipler Birliği, Şiddetle Başa Çıkmak. Türk Tabipleri Birliği Yayınları, İstanbul, 2019. ISBN - 978-605-9665-44-5, 4. Baskı, s.26.
dc.citation	Ayrancı Ü, Yenilmez Ç, Günay Y, Kaptanoğlu C. ‘’Çeşitli sağlık kurumlarında ve sağlık meslek gruplarında şiddete uğrama sıklığı’’ Anadolu Psikiyatr Derg 2002;3:147-54
dc.citation	Madhok P. Violence Against Doctors. Bombay Hospital J, 2009;51:301-302
dc.citation	ICN, PSI, WHO, ILO. Framework guidelines for addressing workplace violence in the health sector- The training manual, Switzerland, 2005.
dc.citation	Arnetz JE. The Violent Incident Form (VIF): a practical instrument for the registration of violent incidents in the health care workplace. Work & Stress 1998;12(1), 17-28.
dc.citation	Kul S. Uygun İstatistiksel Test Seçim Kılavuzu. Plevra Bülteni. 2014;8(2):26.
dc.citation	Gacki-Smith J, Juarez A, Boyett L, Homeyer C, Robinson L, MacLean SL. ‘’Violence against nurses working in US emergency departments’’ J Nurs Adm 2009;39(7-8):340–9.
dc.citation	Abou El Wafa HS, El Gilany AH, Abd El Raouf SE, Abd Elmouty SM, El Sayed Hassan El Sayed R . ‘’Workplace violence against emergency versus non-emergency nurses in Mansoura university hospitals, Egypt’’ J Interpers Violence 2015;30(5):857–72.
dc.citation	Kwok RP, Law YK, Li KE, Ng Y, Cheung M, Fung V. ‘’Prevalence of workplace violence against nurses in Hong Kong’’ Hong Kong Med J 2006;12(1):6–9.
dc.citation	Şiddetle Başa Çıkmak. Türk Tabipleri Birliği Yayınları, İstanbul, 2019. ISBN - 978-605-9665-44-5, 4. Baskı, s.26.
dc.citation	Ayranci U, Yenilmez C, Balci Y, Kaptanoglu C.’’ Identification of violence in Turkish health care settings’’ J Interpers Violence 2006; 21:276-296.
dc.citation	Lau J, Magarey J, McCutcheon H. Violence in the emergency department: A literatüre review. Aust Emerg Nurs J 2004; 7:27-37.
dc.citation	Büyükbayram A, Okçay H. The Socio-Cultural Factors That Affect Violence In Health Care Personnel. J Psychiat Nurs 2013;4(1):46-53
dc.citation	Öztürk GZ, Toprak D. Kadın Sağlık Personellerinin Kadına Yönelik Şiddet Hakkında Bilgi Tutum ve Davranışları. Konuralp Med J 2017;9(1).
dc.citation	Barlow CB, Rizzo AG. Violence against surgical residents. West J Med 1997; 167:74-78.
dc.citation	Aydın M. Isparta-Burdur Sağlık Çalışanlarına Yönelik Şiddet ve Şiddet Algısı. Türk Tabipleri Birliği, Isparta-Burdur Tabip Odası Başkanlığı 2008.
dc.citation	Crilly J, Chaboyer W, Creedy D. Violence towards emergency department nurses by patients. Accid Emerg Nurs 2004; 3:1-7.
dc.citation	Fernandes CM, Bouthillette F, Raboud JM, Bullock L, Moore CF, Christenson JM, et al. Violence in the emergency department: a survey of health care workers. CMAJ 1999;16:161-170.
dc.citation	Barrett S. Protecting against workplace. Public Manag 1997; 79:9-12.
dc.citation	Gates DM. Workplace violence. AAOHN J 1995; 43:536-543.
dc.citation	Flannery RB. Violence in the workplace, 1970- 1995: A review of the literature. Aggression and Violent Behavior. 1996; 1(1), 55-68.
dc.citation	Budd T. Violence at work: Findings from the British crime survey. London: Health and Safety Executive, 1999.
dc.citation	Flannery RB, Hanson MA, Penk WE. Patients’ threats: Expanded definition of assault. Gen Hosp Psychiat. 1995; 17(6): 451-453.